ἵζων, ἵνʼ ἦν μοι παντὸς οἰωνοῦ λιμήν,ἀγνῶτʼ ἀκούω φθόγγον ὀρνίθων, κακῷκλάζοντας οἴστρῳ καὶ βεβαρβαρωμένῳ.καὶ σπῶντας ἐν χηλαῖσιν ἀλλήλους φοναῖςἔγνων· πτερῶν γὰρ ῥοῖβδος οὐκ ἄσημος ἦν.εὐθὺς δὲ δείσας ἐμπύρων ἐγευόμηνβωμοῖσι παμφλέκτοισιν· ἐκ δὲ θυμάτωνἭφαιστος οὐκ ἔλαμπεν, ἀλλʼ ἐπὶ σποδῷμυδῶσα κηκὶς μηρίων ἐτήκετοκἄτυφε κἀνέπτυε, καὶ μετάρσιοιχολαὶ διεσπείροντο, καὶ καταρρυεῖςμηροὶ καλυπτῆς ἐξέκειντο πιμελῆς.τοιαῦτα παιδὸς τοῦδʼ ἐμάνθανον πάρα,φθίνοντʼ ἀσήμων ὀργίων μαντεύματα.ἐμοὶ γὰρ οὗτος ἡγεμών, ἄλλοις δʼ ἐγώ.καὶ ταῦτα τῆς σῆς ἐκ φρενὸς νοσεῖ πόλις.βωμοὶ γὰρ ἡμῖν ἐσχάραι τε παντελεῖςπλήρεις ὑπʼ οἰωνῶν τε καὶ κυνῶν βορᾶςτοῦ δυσμόρου πεπτῶτος Οἰδίπου γόνου.κᾆτʼ οὐ δέχονται θυστάδας λιτὰς ἔτι