τὸν λοιπὸν ἤδη βίοτον εὐαίωνʼ ἔχειν.ἐν οὖν ῥοπῇ, τοιᾷδε κειμένῳ, τέκνον,οὐκ εἶ ξυνέρξων, ἡνίκʼ ἢ σεσώσμεθαἢ πίπτομεν σοῦ πατρὸς ἐξολωλότοςκείνου βίον σώσαντος, ἢ οἰχόμεσθʼ ἅμα;Ὕλλοςἀλλʼ εἶμι, μῆτερ· εἰ δὲ θεσφάτων ἐγὼβάξιν κατῄδη τῶνδε, κἂν πάλαι παρῆ·νῦν δʼ ὁ ξυνήθης πότμος οὐκ εἴα πατρὸςἡμᾶς προταρβεῖν οὐδὲ δειμαίνειν ἄγαν.νῦν δʼ ὡς ξυνίημʼ, οὐδὲν ἐλλείψω τὸ μὴ οὐπᾶσαν πυθέσθαι τῶνδʼ ἀλήθειαν πέρι.Δηιάνειραχώρει νυν, ὦ παῖ· καὶ γὰρ ὑστέρῳ τό γʼ εὖπράσσειν, ἐπεὶ πύθοιτο, κέρδος ἐμπολᾷ.
Χορόςὃν αἰόλα νὺξ ἐναριζομένατίκτει κατευνάζει τε, φλογιζόμενονἍλιον Ἅλιον αἰτῶτοῦτο καρῦξαι, τὸν Ἀλκμήνας πόθι μοι πόθι παῖςναίει ποτʼ, ὦ λαμπρᾷ στεροπᾷ φλεγέθων,ἢ ποντίας αὐλῶνος ἢ δισσαῖσιν ἀπείροις κλιθείς,εἴπʼ, ὦ κρατιστεύων κατʼ ὄμμα.