ταύτης ὁ δεινὸς ἵμερός ποθʼ Ἡρακλῆδιῆλθε, καὶ τῆσδʼ εἵνεχʼ ἡ πολύφθοροςκαθῃρέθη πατρῷος Οἰχαλία δόρει.καὶ ταῦτα, δεῖ γὰρ καὶ τὸ πρὸς κείνου λέγειν,οὔτʼ εἶπε κρύπτειν οὔτʼ ἀπηρνήθη ποτέ,ἀλλʼ αὐτός, ὦ δέσποινα, δειμαίνων τὸ σὸνμὴ στέρνον ἀλγύνοιμι τοῖσδε τοῖς λόγοις,ἥμαρτον, εἴ τι τήνδʼ ἁμαρτίαν νέμεις.ἐπεί γε μὲν δὴ πάντʼ ἐπίστασαι λόγον,κείνου τε καὶ σὴν ἐξ ἴσου κοινὴν χάρινκαὶ στέργε τὴν γυναῖκα καὶ βούλου λόγους,οὓς εἶπας ἐς τήνδʼ, ἐμπέδως εἰρηκέναι·ὡς τἄλλʼ ἐκεῖνος πάντʼ ἀριστεύων χεροῖντοῦ τῆσδʼ ἔρωτος εἰς ἅπανθʼ ἥσσων ἔφυ.Δηιάνειραἀλλʼ ὧδε καὶ φρονοῦμεν ὥστε ταῦτα δρᾶν,κοὔτοι νόσον γʼ ἐπακτὸν ἐξαρούμεθα,θεοῖσι δυσμαχοῦντες. ἀλλʼ εἴσω στέγηςχωρῶμεν, ὡς λόγων τʼ ἐπιστολὰς φέρῃς,ἅ τʼ ἀντὶ δώρων δῶρα χρὴ προσαρμόσαι,καὶ ταῦτʼ ἄγῃς· κενὸν γὰρ οὐ δίκαιά σε