οὐ τἀπὶ Λυδοῖς οὐδʼ ὑπʼ Ὀμφάλῃ πόνωνλατρεύματʼ οὐδʼ ὁ ῥιπτὸς Ἰφίτου μόρος·ὃν νῦν παρώσας οὗτος ἔμπαλιν λέγει.ἀλλʼ ἡνίκʼ οὐκ ἔπειθε τὸν φυτοσπόροντὴν παῖδα δοῦναι, κρύφιον ὡς ἔχοι λέχος,ἔγκλημα μικρὸν αἰτίαν θʼ ἑτοιμάσαςἐπιστρατεύει πατρίδα τὴν ταύτης, ἐν ᾗτὸν Εὔρυτον τόνδʼ εἶπε δεσπόζειν θρόνων,κτείνει τʼ ἄνακτα πατέρα τῆσδε καὶ πόλινἔπερσε. καὶ νῦν, ὡς ὁρᾷς, ἥκει δόμουςὡς τούσδε πέμπων οὐκ ἀφροντίστως, γύναι,οὐδʼ ὥστε δούλην· μηδὲ προσδόκα τόδε·οὐδʼ εἰκός, εἴπερ ἐντεθέρμανται πόθῳ.ἔδοξεν οὖν μοι πρὸς σὲ δηλῶσαι τὸ πᾶν,δέσποινʼ, ὃ τοῦδε τυγχάνω μαθὼν πάρα.καὶ ταῦτα πολλοὶ πρὸς μέσῃ Τραχινίωνἀγορᾷ συνεξήκουον ὡσαύτως ἐμοί,ὥστʼ ἐξελέγχειν· εἰ δὲ μὴ λέγω φίλα,οὐχ ἥδομαι, τὸ δʼ ὀρθὸν ἐξείρηχʼ ὅμως.Δηιάνειραοἴμοι τάλαινα, ποῦ ποτʼ εἰμὶ πράγματος;