ὁδὸν γὰρ ἦμος τὴν τελευταίαν ἄναξὡρμᾶτʼ ἀπʼ οἴκων Ἡρακλῆς, τότʼ ἐν δόμοιςλείπει παλαιὰν δέλτον ἐγγεγραμμένηνξυνθήμαθʼ, ἁμοὶ πρόσθεν οὐκ ἔτλη ποτέ,πολλοὺς ἀγῶνας ἐξιών, οὔπω φράσαι,ἀλλʼ ὥς τι δράσων εἷρπε κοὐ θανούμενος.νῦν δʼ ὡς ἔτʼ οὐκ ὢν εἶπε μὲν λέχους ὅ τιχρείη μʼ ἑλέσθαι κτῆσιν εἶπε δʼ ἣν τέκνοιςμοῖραν πατρῴας γῆς διαιρετὸν νέμοι,χρόνον προτάξας ὡς τρίμηνον ἡνίκαχώρας ἀπείη κἀνιαύσιον βεβώς,τότʼ ἢ θανεῖν χρείη σφε τῷδε τῷ χρόνῳἢ τοῦθʼ ὑπεκδραμόντα τοῦ χρόνου τέλοςτὸ λοιπὸν ἤδη ζῆν ἀλυπήτῳ βίῳ.τοιαῦτʼ ἔφραζε πρὸς θεῶν εἱμαρμένατῶν Ἡρακλείων ἐκτελευτᾶσθαι πόνων,ὡς τὴν παλαιὰν φηγὸν αὐδῆσαί ποτεΔωδῶνι δισσῶν ἐκ Πελειάδων ἔφη.καὶ τῶνδε ναμέρτεια συμβαίνει χρόνουτοῦ νῦν παρόντος, ὡς τελεσθῆναι χρεών·