ἀλλʼ οὐδὲν εἴργει σοὶ τελειοῦσθαι τάδε,ἐπεὶ κελεύεις κἀξαναγκάζεις, πάτερ.Ἡρακλῆςἄγε νυν, πρὶν τήνδʼ ἀνακινῆσαινόσον, ὦ ψυχὴ σκληρά, χάλυβοςλιθοκόλλητον στόμιον παρέχουσʼ,ἀνάπαυε βοήν, ὡς ἐπίχαρτοντελέουσʼ ἀεκούσιον ἔργον.Ὕλλοςαἴρετʼ, ὀπαδοί, μεγάλην μὲν ἐμοὶτούτων θέμενοι συγγνωμοσύνην,μεγάλην δὲ θεῶν ἀγνωμοσύνηνεἰδότες ἔργων τῶν πρασσομένων,οἳ φύσαντες καὶ κλῃζόμενοιπατέρες τοιαῦτʼ ἐφορῶσι πάθη.τὰ μὲν οὖν μέλλοντʼ οὐδεὶς ἐφορᾷ,τὰ δὲ νῦν ἑστῶτʼ οἰκτρὰ μὲν ἡμῖν,αἰσχρὰ δʼ ἐκείνοις,χαλεπώτατα δʼ οὖν ἀνδρῶν πάντωντῷ τήνδʼ ἄτην ὑπέχοντι.λείπου μηδὲ σύ, παρθένʼ, ἀπʼ οἴκων,μεγάλους μὲν ἰδοῦσα νέους θανάτους,