ἢ τοῖσιν ἐχθίστοισι συνναίειν ὁμοῦ.Ἡρακλῆςἁνὴρ ὅδʼ, ὡς ἔοικεν, οὐ νεμεῖν ἐμοὶφθίνοντι μοῖραν· ἀλλά τοι θεῶν ἀρὰμενεῖ σʼ ἀπιστήσαντα τοῖς ἐμοῖς λόγοις.Ὕλλοςὤμοι, τάχʼ, ὡς ἔοικας, ὡς νοσεῖς φράσεις.Ἡρακλῆςσὺ γάρ μʼ ἀπʼ εὐνασθέντος ἐκκινεῖς κακοῦ.Ὕλλοςδείλαιος, ὡς ἐς πολλὰ τἀπορεῖν ἔχω.Ἡρακλῆςοὐ γὰρ δικαιοῖς τοῦ φυτεύσαντος κλύειν.Ὕλλοςἀλλʼ ἐκδιδαχθῶ δῆτα δυσσεβεῖν, πάτερ;Ἡρακλῆςοὐ δυσσέβεια, τοὐμὸν εἰ τέρψεις κέαρ.Ὕλλοςπράσσειν ἄνωγας οὖν με πανδίκως τάδε;Ἡρακλῆςἔγωγε· τούτων μάρτυρας καλῶ θεούς.Ὕλλοςτοιγὰρ ποήσω κοὐκ ἀπώσομαι, τὸ σὸνθεοῖσι δεικνὺς ἔργον· οὐ γὰρ ἄν ποτεκακὸς φανείην σοί γε πιστεύσας, πάτερ.Ἡρακλῆςκαλῶς τελευτᾷς, κἀπὶ τοῖσδε τὴν χάρινταχεῖαν, ὦ παῖ, πρόσθες, ὡς πρὶν ἐμπεσεῖνσπαραγμὸν ἤ τινʼ οἶστρον, ἐς πυράν με θῇς.ἄγʼ ἐγκονεῖτʼ, αἴρεσθε· παῦλά τοι κακῶναὕτη, τελευτὴ τοῦδε τἀνδρὸς ὑστάτη.