δός μοι σεαυτόν, μὴ τοσοῦτον ὡς δάκνειθυμῷ δύσοργος· οὐ γὰρ ἂν γνοίης ἐν οἷςχαίρειν προθυμεῖ κἀν ὅτοις ἀλγεῖς μάτην.Ἡρακλῆςεἰπὼν ὃ χρῄζεις λῆξον· ὡς ἐγὼ νοσῶνοὐδὲν ξυνίημʼ ὧν σὺ ποικίλλεις πάλαι.Ὕλλοςτῆς μητρὸς ἥκω τῆς ἐμῆς φράσων ἐν οἷςνῦν ἐστιν ὥς θʼ ἥμαρτεν οὐχ ἑκουσία.Ἡρακλῆςὦ παγκάκιστε, καὶ παρεμνήσω γὰρ αὖτῆς πατροφόντου μητρός, ὡς κλύειν ἐμέ;Ὕλλοςἔχει γὰρ οὕτως ὥστε μὴ σιγᾶν πρέπειν.Ἡρακλῆςοὐ δῆτα τοῖς γε πρόσθεν ἡμαρτημένοις.Ὕλλοςἀλλʼ οὐδὲ μὲν δὴ τοῖς γʼ ἐφʼ ἡμέραν ἐρεῖς.Ἡρακλῆςλέγʼ, εὐλαβοῦ δὲ μὴ φανῇς κακὸς γεγώς.Ὕλλοςλέγω· τέθνηκεν ἀρτίως νεοσφαγής.Ἡρακλῆςπρὸς τοῦ; τέρας τοι διὰ κακῶν ἐθέσπισας.Ὕλλοςαὐτὴ πρὸς αὑτῆς, οὐδενὸς πρὸς ἐκτόπου.Ἡρακλῆςοἴμοι· πρὶν ὡς χρῆν σφʼ ἐξ ἐμῆς θανεῖν χερός;Ὕλλοςκἂν σοῦ στραφείη θυμός, εἰ τὸ πᾶν μάθοις.Ἡρακλῆςδεινοῦ λόγου κατῆρξας· εἰπὲ δʼ ᾗ νοεῖς.Ὕλλοςἅπαν τὸ χρῆμʼ, ἥμαρτε χρηστὰ μωμένη.