ὦ Παλλὰς Παλλάς, τόδε μʼ αὖ λωβᾶται. ἰὼ παῖ,τὸν φύτορʼ οἰκτίρας, ἀνεπίφθονον εἴρυσον ἔγχος,παῖσον ἐμᾶς ὑπὸ κλῇδος· ἀκοῦ δʼ ἄχος, ᾧ μʼ ἐχόλωσενσὰ μάτηρ ἄθεος, τὰν ὧδʼ ἐπίδοιμι πεσοῦσαναὔτως, ὧδʼ αὔτως ὥς μʼ ὤλεσεν. ὦ γλυκὺς Ἅιδας,

Ἡρακλῆςὦ Διὸς αὐθαίμων, εὔνασον εὔνασον μʼὠκυπέτᾳ μόρῳ τὸν μέλεον φθίσας.

Χορόςκλύουσʼ ἔφριξα τάσδε συμφοράς, φίλαι,ἄνακτος, οἵαις οἷος ὢν ἐλαύνεται.Ἡρακλῆςὦ πολλὰ δὴ καὶ θερμὰ κοὐ λόγῳ κακὰκαὶ χερσὶ καὶ νώτοισι μοχθήσας ἐγώ·κοὔπω τοιοῦτον οὔτʼ ἄκοιτις ἡ Διὸςπρούθηκεν οὔθʼ ὁ στυγνὸς Εὐρυσθεὺς ἐμοί,οἷον τόδʼ ἡ δολῶπις Οἰνέως κόρηκαθῆψεν ὤμοις τοῖς ἐμοῖς Ἐρινύωνὑφαντὸν ἀμφίβληστρον, ᾧ διόλλυμαι.πλευραῖσι γὰρ προσμαχθὲν ἐκ μὲν ἐσχάταςβέβρωκε σάρκας, πλεύμονός τʼ ἀρτηρίαςῥοφεῖ ξυνοικοῦν, ἐκ δὲ χλωρὸν αἷμά μουπέπωκεν ἤδη, καὶ διέφθαρμαι δέμας