ἀνατέτροφας ὅ τι καὶ μύσῃ.ἧπταί μου, τοτοτοῖ, ἥδʼ αὖθʼ ἕρπει. πόθεν ἔστʼ, ὦπάντων Ἑλλάνων ἀδικώτατοι ἀνέρες, οὓς δὴπολλὰ μὲν ἐν πόντῳ κατά τε δρία πάντα καθαίρωνὠλεκόμαν ὁ τάλας, καὶ νῦν ἐπὶ τῷδε νοσοῦντιοὐ πῦρ, οὐκ ἔγχος τις ὀνήσιμον οὐκ ἐπιτρέψει;

Ἡρακλῆςἒ ἔ,οὐδʼ ἀπαράξαι κρᾶτα βίᾳ θέλειμολὼν τοῦ στυγεροῦ; φεῦ φεῦ.Πρέσβυςὦ παῖ τοῦδʼ ἀνδρός, τοὔργον τόδε μεῖζον ἀνήκειἢ κατʼ ἐμὰν ῥώμαν· σὺ δὲ σύλλαβε. σοὶ γὰρ ἑτοίμαἐς πλέον ἢ διʼ ἐμοῦ σῴζειν.Ὕλλοςψαύω μὲν ἔγωγε,λαθίπονον δʼ ὀδυνᾶν οὔτʼ ἔνδοθεν οὔτε θύραθενἔστι μοι ἐξανύσαι βίοτον· τοιαῦτα νέμει Ζεύς.

Ἡρακλῆςὦ παῖ, ποῦ ποτʼ εἶ; τᾷδέ με τᾷδέ μεπρόσλαβε κουφίσας. ἒ ἔ, ἰὼ δαῖμον.

Ἡρακλῆςθρῴσκει δʼ αὖ, θρῴσκει δειλαίαδιολοῦσʼ ἡμᾶςἀποτίβατος ἀγρία νόσος.