οὔκ· ἀλλ’ ἔτ’ ἔμπνουν Ἀίδης μ’ ἐδέξατο.

μὴ κτεῖνε· τὸν ἱκέτην γὰρ οὐ θέμις κτανεῖν.

νῦν οὖν ἕκατι ῥημάτων κτενεῖτέ με;

ὦ παγκάκιστα χθόνια γῆς παιδεύματα

τί δ’ ἔστι; πρὸς χορὸν γὰρ οἰκείων ἐρεῖς.

ὁρᾷς τὸν ὑψοῦ τόνδ’ ἄπειρον αἰθέρακαὶ γῆν πέριξ ἔχονθ’ ὑγραῖς ἐν ἀγκάλαις;τοῦτον νόμιζε Ζῆνα, τόνδ’ ἡγοῦ θεόν.

πυριγενὴς δὲ δράκων ὁδὸν ἡγεῖται [ταῖς] τετραμόρφοιςὥραις ζευγνὺς ἁρμονίᾳ πολύκαρπον ὄχημα.

καὶ Γαῖα μῆτερ· Ἑστίαν δέ σ’ οἱ σοφοὶβροτῶν καλοῦσιν ἡμένην ἐν αἰθέρι.

ἀεί τι καινὸν ἡμέρα παιδεύεται.

εὗ ἴσθ’, ὅταν τις εὐσεβῶν θύῃ θεοῖς,κἂν μικρὰ θύῃ, τυγχάνει σωτηρίας.

ἢ πολλὰ καὶ δύσγνωστα βουλεύει θεός.

θεοὺς ἀρέσκου· πᾶν γὰρ ἐκ θεῶν τέλος.

καὶ τοῖς τεκοῦσιν ἀξίαν τιμὴν νέμειν

ὡς ἡδὺ πατέρα παισὶν ἤπιον κυρεῖνκαὶ παῖδας εἶναι πατρὶ μὴ στυγουμένους.