οὐκ ἐγγυῶμαι, ζημίαν φιλεγγύωνσκοπῶν· τὰ Πυθοῖ δ’ οὐκ ἐᾷ με γράμματα.

μή μοι λεπτῶν θίγγανε μύθων, ψυχῇτί περισσὰ φρονεῖς; εἰ μὴ μέλλειςσεμνύνεσθαι παρ’ ὁμοίοις.

γλώσσῃ διαψαίρουσα μυκτήρων πόρους

ἔνδον γυναικῶν καὶ παρ’ οἰκέταις λόγος

οὐ γὰρ ἀσφαλὲςπεραιτέρω τὸ κάλλος ἢ μέσον λαβεῖν.

ἑῷος ἡνίχ’ ἱππότης ἐξέλαμψεν ἀστήρ

οἴμοι, δράκων μου γίγνεται τὸ ἥμισυ·τέκνον, περιπλάκηθι τῷ λοιπῷ πατρί.

λωτίνας ἀηδόνας

Αἰγυπτία ἐμπολή

βάσκανον μέγιστον ψυχαγωγόν

νοῦν ἔχοντος 〈ἦν ἄρα〉φίλον πρίασθαι χρημάτων πολλῶν σαφῆ.

ἀλλ’ ὦ φίλιπποι Τρῶες

οὔκ· ἀλλ’ ἔτ’ ἔμπνουν Ἀίδης μ’ ἐδέξατο.

μὴ κτεῖνε· τὸν ἱκέτην γὰρ οὐ θέμις κτανεῖν.

νῦν οὖν ἕκατι ῥημάτων κτενεῖτέ με;

ὦ παγκάκιστα χθόνια γῆς παιδεύματα

τί δ’ ἔστι; πρὸς χορὸν γὰρ οἰκείων ἐρεῖς.

ὁρᾷς τὸν ὑψοῦ τόνδ’ ἄπειρον αἰθέρακαὶ γῆν πέριξ ἔχονθ’ ὑγραῖς ἐν ἀγκάλαις;τοῦτον νόμιζε Ζῆνα, τόνδ’ ἡγοῦ θεόν.

πυριγενὴς δὲ δράκων ὁδὸν ἡγεῖται [ταῖς] τετραμόρφοιςὥραις ζευγνὺς ἁρμονίᾳ πολύκαρπον ὄχημα.

καὶ Γαῖα μῆτερ· Ἑστίαν δέ σ’ οἱ σοφοὶβροτῶν καλοῦσιν ἡμένην ἐν αἰθέρι.