ἀωρὶ πόντου κύματ’ εὐρέος περᾷ . . .σμικραῖς ἑαυτοὺς ἐπιτρέπουσιν ἐλπίσιν

τίς τοὐμὸν ὄνομα τοὐπονείδιστον βροτοῖςοὐκ οἶδε Λαμίας τῆς Λιβυστικῆς γένος;

οὐκ ἐγγυῶμαι, ζημίαν φιλεγγύωνσκοπῶν· τὰ Πυθοῖ δ’ οὐκ ἐᾷ με γράμματα.

μή μοι λεπτῶν θίγγανε μύθων, ψυχῇτί περισσὰ φρονεῖς; εἰ μὴ μέλλειςσεμνύνεσθαι παρ’ ὁμοίοις.

γλώσσῃ διαψαίρουσα μυκτήρων πόρους

ἔνδον γυναικῶν καὶ παρ’ οἰκέταις λόγος

οὐ γὰρ ἀσφαλὲςπεραιτέρω τὸ κάλλος ἢ μέσον λαβεῖν.

ἑῷος ἡνίχ’ ἱππότης ἐξέλαμψεν ἀστήρ

οἴμοι, δράκων μου γίγνεται τὸ ἥμισυ·τέκνον, περιπλάκηθι τῷ λοιπῷ πατρί.

λωτίνας ἀηδόνας

Αἰγυπτία ἐμπολή

βάσκανον μέγιστον ψυχαγωγόν

νοῦν ἔχοντος 〈ἦν ἄρα〉φίλον πρίασθαι χρημάτων πολλῶν σαφῆ.

ἀλλ’ ὦ φίλιπποι Τρῶες