κρέασι βοείοις χλωρὰ σῦκ’ ἐπήσθιενἄμουσ’ ὑλακτῶν ὥστε βαρβάρῳ μαθεῖν.
τὸ μὴ γενέσθαι κρεῖσσον ἢ φῦναι βροτοῖς.ἔπειτα παῖδας σὺν πικραῖς ἀλγηδόσιντίκτω; τεκοῦσα δ’ ἢν μὲν ἄφρονας τέκω,στένω ματαίως, εἰσορῶσα 〈μὲν〉 κακούς,χρηστοὺς δ’ ἀπολλῦσ’· ἢν δὲ καὶ σεσωσμένους,τήκω τάλαιναν καρδίαν ὀρρωδίᾳ.τί τοῦτο δὴ τὸ χρηστόν; οὐκ ἀρκεῖ μίανψυχὴν ἀλύειν κἀπὶ τῇδ’ ἔχειν πόνους; οὐδεμίαν ὤνησε κάλλος εἰς πόσιν ξυνάορον,ἁρετὴ δ’ ὤνησε πολλάς· πᾶσα γὰρ ἀγαθὴ γυνὴἥτις ἀνδρὶ συντέτηκε σωφρονεῖν ἐπίσταται.πρῶτα μέν γε τοῦθ’ ὑπάρχει· κἂν ἄμορφος ᾖ πόσις,χρὴ δοκεῖν εὔμορφον εἶναι τῇ γε νοῦν κεκτημένῃ· οὐ γὰρ ὀφθαλμὸς τὸ κρίνειν . . ἐστὶν ἀλλὰ νοῦς.εὖ λέγειν δ’, ὅταν τι λέξῃ, χρὴ δοκεῖν, κἂν μὴ λέγῃ,κἀκπονεῖν ἂν τῷ ξυνόντι πρὸς χάριν μέλλῃ τελεῖν.ἡδὺ δ’, ἢν κακὸν πάθῃ τι, συσκυθρωπάζειν πόσειἄλοχον ἐν κοινῷ τε λύπης ἡδονῆς τ’ ἔχειν μέρος . . . σοὶ δ’ ἔγωγε καὶ νοσοῦντι συννοσοῦσ’ ἀνέξομαικαὶ κακῶν τῶν σῶν ξυνοίσω, κοὐδὲν ἔσται μοι πικρόν.
ὄλβιος ὅστις τῆς ἱστορίαςἔσχε μάθησιν,μήτε πολιτῶν ἐπὶ πημοσύνηνμήτ’ εἰς ἀδίκους πράξεις ὁρμῶν,ἀλλ’ ἀθανάτου καθορῶν φύσεωςκόσμον ἀγήρων, πῇ τε συνέστηκαὶ ὅπῃ καὶ ὅπως.τοῖς δὲ τοιούτους οὐδέποτ’ αἰσχρῶνἔργων μελέδημα προσίζει.
χρύσεαι δή μοι πτέρυγες περὶ νώτῳκαὶ τὰ σειρήνων πτερόεντα πέδιλα [ἁρμόζεται],βάσομαί τ’ εἰς αἰθέριον πόλον ἀρθεὶςΖηνὶ προσμείξων
σοὶ τῷ πάντων μεδέοντι χοὴνπέλανόν τε φέρω, Ζεὺς εἴτ’ Ἀίδηςὀνομαζόμενος στέργεις· σὺ δέ μοιθυσίαν ἄπυρον παγκαρπείαςδέξαι πλήρη προχυθεῖσαν.σὺ γὰρ ἔν τε θεοῖς τοῖς οὐρανίδαιςσκῆπτρον τὸ Διὸς μεταχειρίζειςχθονίων θ’ Ἅιδῃ μετέχεις ἀρχῆς.πέμψον δ’ ἐς φῶς ψυχὰς ἐνέρωντοῖς βουλομένοις ἄθλους προμαθεῖνπόθεν ἔβλαστον, τίς ῥίζα κακῶν,τίνα δεῖ μακάρων ἐκθυσαμένουςεὑρεῖν μόχθων ἀνάπαυλαν.
τίς τάδε λεύσσων θεὸν οὐχὶ νοεῖ,μετεωρολόγων δ’ ἑκὰς ἔρριψενσκολιὰς ἀπάτας; ὧν ἀτηρὰγλῶσσ’ εἰκοβολεῖ περὶ τῶν ἀφανῶνοὐδὲν γνώμης μετέχουσα.
κακὸν γυναῖκα πρὸς νέον ζεῦξαι νέαν·ὃ μὲν γὰρ ἄλλης λέκτρον ἱμείρει λαβεῖν,ἢ δ’ ἐνδεὴς τοῦδ’ οὖσα βουλεύει κακά.
νικᾷ δὲ χρεία μ’ ἡ κακῶς τ’ ὀλουμένηγαστήρ, ἀφ’ ἧς δὴ πάντα γίγνεται κακά.
ὦ πολύμοχθος βιοτὴ θνητοῖς,ὡς ἐπὶ παντὶ σφαλερὰ κεῖσαι,καὶ τὰ μὲν αὔξεις, τὰ δ’ ἀποφθινύθεις·κοὐκ ἔστιν ὅρος κείμενος οὐδεὶςεἰς ὅντινα χρὴ κέλσαι θνητοῖς,πλὴν ὅταν ἔλθῃ κρυερὰ Διόθενθανάτου πεμφθεῖσα τελευτή.
ὅσοι δ’ ἰατρεύειν καλῶς,πρὸς τὰς διαίτας τῶν ἐνοικούντων πόλιντὴν γῆν ἰδόντας τὰς νόσους σκοπεῖν χρεών.
πρὸς ταῦθ’ ὅτι χρὴ καὶ παλαμάσθωνκαὶ πᾶν ἐπ’ ἐμοὶ τεκταινέσθων·τὸ γὰρ εὖ μετ’ ἐμοῦκαὶ τὸ δίκαιον ξύμμαχον ἔσται,κοὺ μή ποθ’ ἁλῶ κακὰ πράσσων. κορυφὴ δὲ θεῶν ὁ πέριξ χθόν’ ἔχωνφαεννὸς αἰθήρ
ἡ φύσις ἐβούλεθ’, ᾗ νόμων οὐδὲν μέλει.