ἅλα πορφυρέην
ἀλλ’ αἰσχρὸν εἰπεῖν καὶ σιωπῆσαι βαρύ.
τηλοῦ γὰρ οἰκῶν βίοτον ἐξιδρυσάμην.
ἄληθες, ὦ παῖ τῆς θαλασσίας θεοῦ;
μισῶ πολίτην ὅστις ὠφελεῖν πάτρανβραδὺς φανεῖται, μεγάλα δὲ βλάπτειν ταχύς,καὶ πόριμον αὑτῷ, τῇ πόλει δ’ ἀμήχανον.
ὅταν τὰ νῦν ἄπιστα πίσθ’ ἡγώμεθα,τὰ δ’ ὄντα πίστ’ ἄπιστα
βέβληκ’ Ἀχιλλεὺς δύο κύβω καὶ τέσσαρα
πεσεῖν ἐς εὐνὴν καὶ γαμήλιον λέχος
λόγων δίκαιον μισθὸν ἂν λόγους φέροις,ἔργον δ’ ἐκεῖνος ἔργον ὃς παρέσχετο.
ἐπεὶ τί δεῖ βροτοῖσι πλὴν δυοῖν μόνον,Δήμητρος ἀκτῆς πώματός θ’ ὑδρηχόου,ἅπερ πάρεστι καὶ πέφυχ’ ἡμᾶς τρέφειν;ὧν οὐκ ἀπαρκεῖ πλησμονή· τρυφῇ δέ τοιἄλλων ἐδεστῶν μηχανὰς θηρεύομεν.
ἀρκεῖ μετρία βιοτά μοισώφρονος τραπέζης,τὸ δ’ ἄκαιρον ἅπαν ὑπερβάλλοντε μὴ προσείμαν.
τἀλλότρια . . τὸν καλῶς εὐδαίμονα
ἐν πλησμονῇ τοι Κύπρις, ἐν πεινῶντι δ’ οὔ.
Βακχίου φιλανθέμουΑἴθοπα πεπαίνοντ’ ὀρχάτους ὀπωρινούς,ἐξ οὗ βροτοὶ καλοῦσιν οἶνον αἴθοπα.
παίδευμα δ’ Ἔρως σοφίας ἀρετῆςπλεῖστον ὑπάρχει,καὶ προσομιλεῖν οὗτος ὁ δαίμωνπάντων ἥδιστος ἔφυ θνητοῖς·καὶ γὰρ ἄλυπον τέρψιν τιν’ ἔχωνεἰς ἐλπίδ’ ἄγει. τοῖς δ’ ἀτελέστοιςτῶν τοῦδε πόνων μήτε συνείηνχωρίς τ’ ἀγρίων ναίοιμι τρόπων.τὸ δ’ ἐρᾶν προλέγω τοῖσι νέοισινμήποτε φεύγειν,χρῆσθαι δ’ ὀρθῶς, ὅταν ἔλθῃ.
τὴν Ἀφροδίτην οὐχ ὁρᾷς ὅση θεός;ἣν οὐδ’ ἂν εἴποις οὐδὲ μετρήσειας ἂνὅση πέφυκε κἀφ’ ὅσον διέρχεται.αὕτη τρέφει σὲ κἀμὲ καὶ πάντας βροτούς.τεκμήριον δέ, μὴ λόγῳ μόνον μάθῃς,ἔργῳ δὲ δείξω τὸ σθένος τὸ τῆς θεοῦ.ἐρᾷ μὲν ὄμβρου γαῖ’, ὅταν ξηρὸν πέδονἄκαρπον αὐχμῷ νοτίδος ἐνδεῶς ἔχῃ·ἐρᾷ δ’ ὁ σεμνὸς οὐρανὸς πληρούμενοςὄμβρου πεσεῖν εἰς γαῖαν Ἀφροδίτης ὕπο·ὅταν δὲ συμμιχθῆτον ἐς ταὐτὸν δύο,φύουσιν ἡμῖν πάντα καὶ τρέφουσ’ ἅμα,δι’ ὧν βρότειον ζῇ τε καὶ θάλλει γένος.
εἴ μοι τὸ Νεστόρειον εὔγλωσσον μέλοςἈντήνορός τε τοῦ Φρυγὸς δοίη θεός,οὐκ ἂν δυναίμην μὴ στέγοντα πιμπλάναι,σοφοὺς ἐπαντλῶν ἀνδρὶ μὴ σοφῷ λόγους.
ὥφειλε δῆθεν, εἴπερ ἔστ’ ἐν οὐρανῷΖεύς, μὴ τὸν αὐτὸν δυστυχῆ καθιστάναι.
πολλάκι μοι πραπίδων διῆλθε φροντίς,εἴτε τύχα 〈τις〉 εἴτε δαίμων τὰ βρότεια κραίνει,παρά τ’ ἐλπίδα καὶ παρὰ δίκαντοὺς μὲν ἀπ’ οἴκων δ’ ἐναπίπτονταςἀτὰρ θεοῦ, τοὺς δ’ εὐτυχοῦντας ἄγει.
τὸν ἐσθλὸν ἄνδρα, κἂν ἑκὰς ναίῃ χθονός,κἂν μήποτ’ ὄσσοις εἰσίδω, κρίνω φίλον.