ἀλλ’ αἰθὴρ τίκτει σε, κόρα,Ζεὺς ὃς ἀνθρώποις ὀνομάζεται.

τίς ἔσθ’ ὁ μέλλων σκόλοπος ἢ λευσμοῦ τυχεῖν;

ὁ λῷστος οὗτος καὶ φιλοξενέστατος

οὐκ ἐν γυναιξὶ τοὺς νεανίας χρεὼνἀλλ’ ἐν σιδήρῳ κὰν ὅπλοις τιμὰς ἔχειν.

ἅλα πορφυρέην

ἀλλ’ αἰσχρὸν εἰπεῖν καὶ σιωπῆσαι βαρύ.

τηλοῦ γὰρ οἰκῶν βίοτον ἐξιδρυσάμην.

ἄληθες, ὦ παῖ τῆς θαλασσίας θεοῦ;

μισῶ πολίτην ὅστις ὠφελεῖν πάτρανβραδὺς φανεῖται, μεγάλα δὲ βλάπτειν ταχύς,καὶ πόριμον αὑτῷ, τῇ πόλει δ’ ἀμήχανον.

ὅταν τὰ νῦν ἄπιστα πίσθ’ ἡγώμεθα,τὰ δ’ ὄντα πίστ’ ἄπιστα

βέβληκ’ Ἀχιλλεὺς δύο κύβω καὶ τέσσαρα

πεσεῖν ἐς εὐνὴν καὶ γαμήλιον λέχος

λόγων δίκαιον μισθὸν ἂν λόγους φέροις,ἔργον δ’ ἐκεῖνος ἔργον ὃς παρέσχετο.

ἐπεὶ τί δεῖ βροτοῖσι πλὴν δυοῖν μόνον,Δήμητρος ἀκτῆς πώματός θ’ ὑδρηχόου,ἅπερ πάρεστι καὶ πέφυχ’ ἡμᾶς τρέφειν;ὧν οὐκ ἀπαρκεῖ πλησμονή· τρυφῇ δέ τοιἄλλων ἐδεστῶν μηχανὰς θηρεύομεν.