Γαῖα μεγίστη καὶ Διὸς Αἰθήρ,ὃ μὲν ἀνθρώπων καὶ θεῶν γενέτωρ,ἢ δ’ ὑγροβόλους σταγόνας νοτίαςπαραδεξαμένη τίκτει θνητούς,τίκτει βοτάνην φῦλά τε θηρῶν·ὅθεν οὐκ ἀδίκωςμήτηρ πάντων νενόμισται.χωρεῖ δ’ ὀπίσωτὰ μὲν ἐκ γαίας φύντ’ εἰς γαῖαν,τὰ δ’ ἀπ’ αἰθερίου βλαστόντα γονῆςεἰς οὐράνιον πάλιν ἦλθε πόλον·θνήσκει δ’ οὐδὲν τῶν γιγνομένων,διακρινόμενον δ’ ἄλλο πρὸς ἄλλουμορφὴν ἑτέραν ἀπέδειξεν.

λέληθεν οὐδὲν τῶνδέ μ’ ὧν σὺ νουθετεῖς,γνώμην δ’ ἔχοντά μ’ ἡ φύσις βιάζεται.

αἰαῖ, τόδ’ ἥδη θεῖον ἀνθρώποις κακόν,ὅταν τις εἰδῇ τἀγαθόν, χρῆται δὲ μή.

γνώμης σόφισμα καὶ χέρ’ ἀνδρείαν ἔχωνδύσμορφος εἴην μᾶλλον ἢ καλὸς κακός.

ὦ δέσποτ’, οὐδεὶς οἶδεν ἄνθρωπος γεγὼςοὔτ’ εὐτυχοῦς ἀριθμὸν οὔτε δυστυχοῦς.

εἰάζων

ἀπρόσειλος

Αἴγυπτος, ὡς ὁ πλεῖστος ἔσπαρται λόγος,ξὺν παισὶ πεντήκοντα ναυτίλῳ πλάτῃἌργος κατασχών

εἰ μὴ γὰρ ἴδιον ἔλαβον εἰς χεῖρας μύσος

γαυριᾶν

ἀκανθώδη ῥάχιν

ἡ γὰρ τυραννὶς πάντοθεν τοξεύεταιδεινοῖς ἔρωσιν, ἧς φυλακτέον πέρι.

ὅστις δὲ τοὺς τεκόντας ἐν βίῳ σέβει,ὅδ’ ἐστὶ καὶ ζῶν καὶ θανὼν θεοῖς φίλος·ὅστις δὲ τοὺς φύσαντας μὴ τιμᾶν θέλῃ,μή μοι γένοιτο μήτε συνθύτης τοῖς θεοῖςμήτ’ ἐν θαλάσσῃ κοινόπλουν στέλλοι σκάφος.

τρεῖς εἰσὶν ἀρεταὶ τὰς χρεών σ’ ἀσκεῖν, τέκνον,θεούς τε τιμᾶν τούς τε φύσαντας γονῆςνόμους τε κοινοὺς Ἑλλάδος· καὶ ταῦτα δρῶνκάλλιστον ἕξεις στέφανον εὐκλείας ἀεί.

τὸ μὲν σφαγῆναι δεινόν, εὔκλειαν δ’ ἔχει·τὸ μὴ θανεῖν δὲ δειλόν, ἡδονὴ δ’ ἔνι.

ἀναδρομαί

ἀλκυόνες, αἳ παρ’ ἀενάοις θαλάσσαςκύμασιν στωμύλλετε,τέγγουσαι νοτίοις πτερῶνῥανίσι χρόα διανιζόμεναι

ἔλαφον δ’ Ἀχαιῶν χερσὶν ἐνθήσω φίλαιςκεροῦσσαν, ἣν σφάζοντες αὐχήσουσι σὴνσφάζειν θυγατέρα

ὦ θερμόβουλον σπλάγχνον

διαβάλλω