εἰ τοῦ τεκόντος οὐδὲν ἐντρέπῃ πατρός

ἢ τί πλέον εἶναι παῖδας ἀνθρώποις, πάτερ,εἰ μὴ ἐπὶ τοῖς δεινοῖσιν ὠφελήσομεν;

μέτεστι τοῖς δούλοισι δεσποτῶν νόσου.

ὅστις δὲ δούλῳ φωτὶ πιστεύει βροτῶν,πολλὴν παρ’ ἡμῖν μωρίαν ὀφλισκάνει.

γυναῖκες, ὁρμήθητε μηδ’ ἀθυμίασχέθῃ τις ὑμᾶς· ταῦτα γὰρ σκεθρῶς ὁρᾶνἡμᾶς ἀνάγκη τοὺς νομίζοντας τέχνην

πολὺς δ’ ἀνεῖρπε κισσὸς εὐφυὴς κλάδος,ἀηδόνων μουσεῖον

οὐ γάρ ποτ’ εἴων Σθένελον εἰς τὸν εὐτυχῆχωροῦντα τοῖχον τῆς δίκης ἀποστερεῖν.

πόθεν δὲ πεύκης πανὸν ἐξηῦρες λαβεῖν;

ἀτρέκεια δ’ ἄριστον ἀνδρὸς ἐν πόλει δικαίου πέλει.

ἴστω τ’ ἄφρων ὢν ὅστις ἄνθρωπος γεγὼςδῆμον κολούει χρήμασιν γαυρούμενος.

ἀεὶ δ’ ἀρέσκειν τοῖς κρατοῦσι· ταῦτα γὰρδούλοις ἄριστα· κἀφ’ ὅτῳ τεταγμένοςεἴη τις, ἁνδάνοντα δεσπόταις ποεῖν.

τῶν γὰρ δυναστῶν πλεῖστος ἐν πόλει λόγος.

ἀλλ’ οὐδὲν ηὑγένεια πρὸς τὰ χρήματα·τὸν γὰρ κάκιστον πλοῦτος εἰς πρώτους ἄγει.

σκαιόν τι χρῆμα πλοῦτος ἥ τ’ ἀπειρία.

ἀλλ’ οὐ γὰρ ὀρθῶς ταῦτα, γενναίως 〈δ’〉 ἴσωςἔπραξας· αἰνεῖσθαι δὲ δυστυχῶν ἐγὼμισῶ· λόγος γὰρ τοὔργον οὐ νικᾷ ποτε.

ἀλλ’ εὖ φέρειν χρὴ συμφορὰς τὸν εὐγενῆ.

τὸν εὐτυχοῦντα χρῆν σοφὸν πεφυκέναι.

θάρσει, τάχ’ ἂν γένοιτο· πολλά τοι θεὸςκἀκ τῶν ἀέλπτων εὔπορ’ ἀνθρώποις τελεῖ.

ἀλλ’ ἡμέρα τοι πολλὰ καὶ μέλαινα νὺξτίκτει βροτοῖσιν.

σοφώτεροι γὰρ συμφορὰς τὰς τῶν πέλαςπάντες διαθρεῖν ἢ τύχας τὰς οἴκοθεν.