σὺ δ’, ὦ πατρῴα χθὼν ἐμῶν γεννητόρων,χαῖρ’· ἀνδρὶ γάρ τοι, κἂν ὑπερβάλλῃ κακοῖς,οὐκ ἔστι τοῦ θρέψαντος ἥδιον πέδον.
ἀμνήστευτος γυνή
Σιδώνιόν ποτ’ ἄστυ Κάδμος ἐκλιπών,Ἀγήνορος παῖς, ἦλθε Θηβαίαν χθόναΦοῖνιξ πεφυκώς, ἐκ δ’ ἀμείβεται γένοςἙλληνικόν, Διρκαῖον οἰκήσας πέδον.ᾗ δ’ ἦλθ’ ἀνάγκῃ πεδία Φοινίκης λιπών,λέγοιμ’ ἄν. ἦσαν τρεῖς Ἀγήνορος κόροι·Κίλιξ, ἀφ’ οὗ καὶ Κιλικία κικλήσκεται,Φοῖνίξ 〈θ’〉, ὅθεν περ τοὔνομ’ ἡ χώρα φέρει,καὶ Θάσος
εἰ μὲν τόδ’ ἦμαρ πρῶτον ἦν κακουμένῳκαὶ μὴ μακρὰν δὴ διὰ πόνων ἐναυστόλουν,εἰκὸς σφαδᾴζειν ἦν ἂν ὡς νεόζυγαπῶλον χαλινὸν ἀρτίως δεδεγμένον·νῦν δ’ ἀμβλύς εἰμι καὶ κατηρτυκὼς κακῶν.
γυνὴ γὰρ ἐν κακοῖσι καὶ νόσοις πόσειἥδιστόν ἐστι, δώματ’ ἢν οἰκῇ καλῶς,ὀργήν τε πραΰνουσα καὶ δυσθυμίαςψυχὴν μεθιστᾶσ’· ἡδὺ κἀπάται φίλων. δίκαι’ ἔλεξε· χρὴ γὰρ εὐναίῳ πόσειγυναῖκα κοινῇ τὰς τύχας φέρειν ἀεί.
ὡς οὐδὲν ὑγιὲς φασὶ μητρυιὰς φρονεῖννόθοισι παισίν, ὧν φυλάξομαι ψόγον.
κρείσσων δὲ βαιὸς ὄλβος ἀβλαβὴς βροτοῖςἢ δῶμα πλούτῳ δυσσεβῶς ὠγκωμένον.
δι’ ἐλπίδος ζῆ καὶ δι’ ἐλπίδος τρέφου.
καὶ μὴν ἀνοῖξαι μὲν σιροὺς οὐκ ἠξίου
αἱ γὰρ πόλεις εἴσ’ ἄνδρες, οὐκ ἐρημία.
ἀνὴρ δ’ ὃς εἶναι φής, ἀνδρὸς οὐκ ἄξιονδειλὸν κεκλῆσθαι καὶ νοσεῖν αἰσχρὰν νόσον.
λάτρις πενέστης ἁμὸς ἀρχαίων δόμων
πολλοῖσι δούλοις τοὔνομ’ αἰσχρόν, ἡ δὲ φρὴντῶν οὐχὶ δούλων ἐστ’ ἐλευθερωτέρα.
εἰ δ’ εὐσεβὴς ὢν τοῖσι δυσσεβεστάτοιςεἰς ταὔτ’ ἔπρασσον, πῶς τάδ’ ἂν καλῶς ἔχοι;ἢ Ζεὺς ὁ λῷστος μηδὲν ἔνδικον φρονεῖ;
τίς δ’ οἶδεν εἰ ζῆν τοῦθ’ ὃ κέκληται θανεῖν,τὸ ζῆν δὲ θνήσκειν ἐστί; πλὴν ὅμως βροτῶννοσοῦσιν οἱ βλέποντες, οἱ δ’ ὀλωλότεςοὐδὲν νοσοῦσιν οὐδὲ κέκτηνται κακά.
καὶ γὰρ πέφυκε τοῦτ’ ἐν ἀνθρώπου φύσει·ἢν καὶ δίκῃ θνῄσκῃ τις, οὐχ ἧσσον ποθεῖπᾶς τις δακρύειν τοὺς προσήκοντας φίλους.
ὅστις δὲ θνητῶν οἴεται τοὐφ’ ἡμέρανκακόν τι πράσσων τοὺς θεοὺς λεληθέναι,δοκεῖ πονηρὰ καὶ δοκῶν ἁλίσκεται,ὅταν σχολὴν ἄγουσα τυγχάνῃ Δίκη.
πώγωνα πυρός
ἰλλάδας