λέξω δ’ ἐγώ, κἄν μου διαφθείρας δοκῇλόγους ὑποστὰς αὐτὸς ἠδικηκέναι·ἀλλ’ ἐξ ἐμοῦ γὰρ τἀμὰ μαθήσῃ κλύων,ὃ δ’ αὐτὸς αὑτὸν ἐμφανιεῖ σοι λέγων.

πατρὶς καλῶς πράσσουσα τὸν τυχόντ’ ἀεὶμείζω τίθησι, δυστυχοῦσα δ’ ἀσθενῆ.

ὥσπερ δὲ θνητὸν καὶ τὸ σῶμ’ ἡμῶν ἔφυ,οὕτω προσήκει μηδὲ τὴν ὀργὴν ἔχεινἀθάνατον ὅστις σωφρονεῖν ἐπίσταται.

φεῦ, μήποτ’ εἴην ἄλλο πλὴν θεοῖς φίλοςὡς πᾶν τελοῦσι, κἂν βραδύνωσιν χρόνῳ.

ἀπέπνευσεν αἰῶνα

αἱρεῖς

ἀκριβές

μοχθηρόν ἐστιν ἀνδρὶ πρεσβύτῃ τέκναδίδωσιν ὅστις οὐκέθ’ ὡραῖος γαμεῖ·δέσποινα γὰρ γέροντι νυμφίῳ γυνή.

ὦ γῆρας, οἷον τοῖς ἔχουσιν εἶ κακόν.

ἀλλ’ οὔποτ’ αὐτὸς ἀμπλακὼν ἄλλον βροτὸνπαραινέσαιμ’ ἂν παισὶ προσθεῖναι κράτηπρὶν ἂν κατ’ ὄσσων τυγχάνῃ με καὶ σκότος,εἰ χρὴ διελθεῖν πρὸς τέκνων νικώμενον.

πικρὸν νέᾳ γυναικὶ πρεσβύτης ἀνήρ.

γυνή τε πάντων ἀγριώτατον κακόν.

. . . . 〈οἱ〉 πεῖραν οὐ δεδωκότεςμᾶλλον δοκοῦντες ἢ πεφυκότες σοφοί

μέγιστον ἆρ’ ἦν ἡ φύσις· τὸ γὰρ κακὸνοὐδεὶς τρέφων εὖ χρηστὸν ἂν θείη ποτέ.

τἀφ]ανῆ τεκμηρίοισιν εἰκότως ἁλίσκεται.

ἤδη δὲ πολλῶν ᾑρέθην λόγων κριτὴςκαὶ πόλλ’ ἁμιλληθέντα μαρτύρων ὕποτἀναντί’ ἔγνων συμφορᾶς μιᾶς πέρι.κἀγὼ μὲν οὕτω χὥστις ἔστ’ ἀνὴρ σοφὸςλογίζομαι τἀληθές, εἰς ἀνδρὸς φύσινσκοπῶν δίαιτάν θ’ ἥντιν’ ἡμερεύεται . . .ὅστις δ’ ὁμιλῶν ἥδεται κακοῖς ἀνήρ,οὐ πώποτ’ ἠρώτησα, γιγνώσκων ὅτιτοιοῦτός ἐστιν οἷσπερ ἥδεται ξυνών.

ὦ πλοῦθ’, ὅσῳ μὲν ῥᾷστον εἶ βάρος φέρειν,πόνοι δὲ κἀν σοὶ καὶ φθοραὶ πολλαὶ βίουἔνεισ’· ὁ γὰρ πᾶς ἀσθενὴς αἰὼν βροτοῖς.

φθόνον οὐ σέβω,φθονεῖσθαι δὲ θέλοιμ’ ἂν ἐπ’ ἐσθλοῖς.

δμωσὶν δ’ ἐμοῖσιν εἶπον ὡς ταυτηρίαιςπυρίδες καὶ διιπετῆ κτεῖναι

καίτοι ποτ’ εἴ τιν’ εἰσίδοιμ’ ἀνὰ πτόλιντυφλὸν προηγητῆρος ἐξηρτημένον,ἀδημονοῦντα συμφοραῖς ἐλοιδόρουν,ὡς δειλὸς εἴη θάνατον ἐκποδὼν ἔχων.καὶ νῦν λόγοισι τοῖς ἐμοῖς ἐναντίωςπέπτωχ’ ὁ τλήμων· ὦ φιλόζωοι βροτοί,οἳ τὴν ἐπιστείχουσαν ἡμέραν ἰδεῖνποθεῖτ’ ἔχοντες μυρίων ἄχθος κακῶν.οὕτως ἔρως βροτοῖσιν ἔγκειται βίου·τὸ ζῆν γὰρ ἴσμεν, τοῦ θανεῖν δ’ ἀπειρίᾳπᾶς τις φοβεῖται φῶς λιπεῖν τόδ’ ἡλίου.