περίβαλ’, ὦ τέκνον, ὠλένας
ἅ γ’ οὖν παραινῶ, ταῦτά μου δέξαι, γύναι.ἔφυ μὲν οὐδεὶς ὅστις οὐ πονεῖ βροτῶν,θάπτει τε τέκνα χἄτερ’ αὖ κτᾶται νέα,αὐτός τε θνήσκει· καὶ τάδ’ ἄχθονται βροτοί,εἰς γῆν φέροντες γῆν. ἀναγκαίως δ’ ἔχειβίον θερίζειν ὥστε κάρπιμον στάχυν,καὶ τὸν μὲν εἶναι, τὸν δὲ μή· τί ταῦτα δεῖστένειν, ἅπερ δεῖ κατὰ φύσιν διεκπερᾶν;δεινὸν γὰρ οὐδὲν τῶν ἀναγκαίων βροτοῖς.
κακοῖς τὸ κέρδος τῆς δίκης ὑπέρτερον.
πρὸς τὰς φύσεις χρὴ καὶ τὰ πράγματα σκοπεῖνκαὶ τὰς διαίτας τῶν κακῶν τε κἀγαθῶν,πειθὼ δὲ τοῖς μὲν σώφροσιν πολλὴν ἔχειν,τοῖς μὴ δικαίοις δ’ οὐδὲ συμβάλλειν χρεών.
ἔξω γὰρ ὀργῆς πᾶς ἀνὴρ σοφώτερος.·
ἄελπτον οὐδέν, πάντα δ’ ἐλπίζειν χρεών.
εὔφημα καὶ σᾶ καὶ κατεσφραγισμένα
ἢ ἑτέρᾳ φράσω;
ἰδού, πρὸς αἰθέρ’ ἐξαμίλλησαι κόραςγραπτούς 〈τ’ ἐν αἰετ〉οῖσι πρόσβλεψον τύπους.
οἰνάνθα τρέφει τὸν ἱερὸν βότρυν
ἀναδρομαί
ἄρκτος
ἐκδημία
κροταλισάσης
νεαρός
Μέροπι τῆσδ’ ἄνακτι γῆς,ἣν ἐκ τεθρίππων ἁρμάτων πρώτην χθόναἭλιος ἀνίσχων χρυσέᾳ βάλλει φλογί.καλοῦσι δ’ αὐτὴν γείτονες μελάμβροτοιἝω φαεννὰς Ἡλίου θ’ ἱπποστάσεις.
θερμὴ δ’ ἄνακτος φλὸξ ὑπερτέλλουσα γῆςκαίει τὰ πόρρω, τἀγγύθεν δ’ εὔκρατ’ ἔχει.=
μνησθεὶς ὅ μοί ποτ’ εἶφ’ ὅτ’ ηὐνάσθη θεός.αἰτοῦ τί χρῄζεις ἕν· πέρᾳ γὰρ οὐ θέμιςλαβεῖν σε· κἂν μὲν τυγχάνῃςθεοῦ πέφυκας· εἰ δὲ μή, ψευδὴς ἐγώ.πῶς οὖν πρόσειμι δῶμα θερμὸν Ἡλίου;κείνῳ μελήσει σῶμα μὴ βλάπτειν τὸ σόν.εἴπερ πατὴρ πέφυκεν, οὐ κακῶς λέγεις. σάφ’ ἴσθι· πεύσῃ δ’ αὐτὸ τῷ χρόνῳ σαφῶς. ἀρκεῖ· πέποιθα γάρ σε μὴ ψευδῆ λέγειν.ἀλλ’ ἕρπ’ ἐς οἴκους· καὶ γὰρ αἵδ’ ἔξω δόμωνδμῳαὶ περῶσιν, αἳ πατρὸς κατὰ σταθμοὺςσαίρουσι δῶμα καὶ δόμων κειμήλιακαθ’ ἡμέραν φοιβῶσι κἀπιχωρίοιςὀσμαῖσι θυμιῶσιν εἰσόδους δόμων.ὅταν δ’ ὕπνον γεραιὸς ἐκλιπὼν πατὴρπύλας ἀμείψῃ καὶ λόγους γάμων πέριλέξῃ πρὸς ἡμᾶς, Ἡλίου μολὼν δόμουςτοὺς σοὺς ἐλέγξω, μῆτερ, εἰ σαφεῖς λόγοι. . . . . . . . . . . . . κατὰ γᾶν. δειλα . . α̣ . κ̣υ̣ . .μ̣α̣ι̣. . . . . . . .μέλπει δ’ ἐν δένδρεσι λεπτὰνἀηδὼν ἁρμονίανὀρθρευομένα γόοιςἼτυν Ἴτυν πολύθρηνον.σύριγγας δ’ οὐριβάται κινοῦσιν ποίμνας ἐλάται·ἔγρονται δ’ εἰς βοτάνανξανθᾶν πώλων συζυγίαι.ἤδη δ’ εἰς ἔργα κυναγοὶστείχουσιν θηροφόνοι,παγαῖς τ’ ἐπ’ Ὠκεανοῦμελιβόας κύκνος ἀχεῖ.ἄκατοι δ’ ἀνάγονται ὑπ’ εἰρεσίας ἀνέμων τ’ εὐαέσσιν ῥοθίοιςἀνὰ δ’ ἱστία . . . . . . .. . . . . . . .. . . . . . . .. . . . . .. . . . . . . . . . .σινδὼν δὲ πρότονον ἐπὶ μέσον πελάζει.τὰ μὲν οὖν ἑτέροισι μέριμνα πέλει· κόσμον δ’ ὑμεναίων δεσποσύνωνἐμὲ καὶ τὸ δίκαιον ἄγει καὶ ἔρωςὑμνεῖν· δμωσὶν γὰρ ἀνάκτωνεὐαμερίαι προσιοῦσαιμολπᾶν θράσος αἴρουσ’ἐπὶ χάρματ’· εἰ δὲ τύχα τι τέκοι,βαρὺν βαρεῖα φόβον ἔπεμψεν οἴκοις.ὁρίζεται δὲ τόδε φάος γάμων τέλος, τὸ δή ποτ’ εὐχαῖς ἐγὼλισσομένα προσέβανὑμέναιον ἀεῖσαιφίλον φίλων δεσποτᾶν.θεὸς ἔδωκε, χρόνος ἔκρανελέχος ἐμοῖσιν ἀρχέταις.ἴτω τελεία γάμων ἀοιδά.ἀλλ’ ὅδε γὰρ δὴ βασιλεὺς πρὸ δόμωνκῆρύξ θ’ ἱερὸς καὶ παῖς Φαέθωνβαίνουσι, τριπλοῦν ζεῦγος, ἔχειν χρὴστόμ’ ἐν ἡσυχίᾳ·περὶ γὰρ μεγάλων γνώμας δείξει,παῖδ’ ὑμεναίοις, ὡς φησί, θέλωνζεῦξαι νύμφης τε λεπάδνοις. Ὠκεανοῦ πεδίων οἰκήτορες,εὐφαμεῖτ’, ὦ,ἐκτόπιοί τε δόμων ἀπαείρετε,ὦ ἴτε, λαοί.κηρύσσω δ’ ὁσίαν βασιλήιον,αἰτῶ δ’ αὐδὰνεὐτεκνίαν τε γάμοις, ὧν ἔξοδοςἅδ’ ἕνεχ’ ἥκει,παιδὸς πατρός τε τῇδ’ ἐν ἡμέρᾳ λέχηκρᾶναι θελόντων· ἀλλὰ σῖγ’ ἔστω λεώς.. . . . . . . . . . . . . .. . . . . . . εἰ γὰρ εὖ λέγω ναῦν τοι μί’ ἄγκυρ’ οὐχ ὁμῶς σῴζειν φιλεῖὡς τρεῖς ἀφέντι· προστάτης θ’ ἁπλοῦς πόλεισφαλερός, ὑπὼν δὲ κἄλλος οὐ κακὸν πέλει.
ἐλεύθερος δ’ ὢν δοῦλός ἐστι τοῦ λέχους,πεπραμένον τὸ σῶμα τῆς φερνῆς ἔχων.