ἀσύνετος ὅστις ἐν φόβῳ μὲν ἀσθενής,λαβὼν δὲ μικρὸν τῆς τύχης φρονεῖ μέγα.

ὡς σκαιὸς ἁνὴρ καὶ ξένοισιν ἄξενοςκαὶ μνημονεύων οὐδὲν ὧν ἐχρῆν φίλου.σπάνιον ἄρ’ ἦν θανοῦσιν ἀσφαλεῖς φίλοι,κἂν ὁμόθεν ὦσι· τὸ γὰρ ἔχειν πλέον κρατεῖτῆς εὐσεβείας· ἡ δ’ ἐν ὀφθαλμοῖς χάριςἀπόλωλ’, ὅταν τις ἐκ δόμων ἀνὴρ θάνῃ.

καλόν γ’ ἀληθὴς κἀτενὴς παρρησία.

πολλοὶ γεγῶτες ἄνδρες οὐκ ἔχουσ’ ὅπωςδείξουσιν αὑτοὺς τῶν κακῶν ἐξουσίᾳ.

φεῦ φεῦ, τὸ φῦναι πατρὸς εὐγενοῦς ἄποὅσην ἔχει φρόνησιν ἀξίωμά τε.κἂν γὰρ πένης ὢν τυγχάνῃ, χρηστὸς γεγὼςτιμὴν ἔχει τιν’, ἀναμετρούμενος δέ πωςτὸ τοῦ πατρὸς γενναῖον ὠφελεῖ τρόπῳ.

. . . . . . ἦλθεν δ’ἐπὶ χρυσόκερων ἔλαφον, μεγάλωνἄθλων ἕνα δεινὸν ὑποστάς,κατ’ ἔναυλ’ ὀρέων ἀβάτους ἐπί τελειμῶνας ποίμνιά τ’ ἄλση.

ἄλλη πρὸς ἄλλο γαῖα χρησιμωτέρα.

τὸ δὲ στρατηγεῖν τοῦτ’ ἐγὼ κρίνω, καλῶςγνῶναι τὸν ἐχθρὸν ᾗ μάλισθ’ ἁλώσιμος.

ἄρξεις ἄρ’ οὕτω· χρὴ δὲ τὸν στρατηλάτηνὁμῶς δίκαιον ὄντα ποιμαίνειν στρατόν.

τολμᾶν δὲ χρεών· ὁ γὰρ ἐν καιρῷμόχθος πολλὴν εὐδαιμονίαντίκτει θνητοῖσι τελευτῶν.

αἰδὼς γὰρ ὀργῆς πλείον’ ὠφελεῖ βροτούς.

αἰσίως

ἀνανομήν

ἄπυργος

κατηβολή

σφακελισμός

Διόνυσος, ὃς θύρσοισι καὶ νεβρῶν δοραῖςκαθαπτὸς ἐν πεύκαισι Παρνασὸν κάταπηδᾷ χορεύων παρθένοις σὺν Δελφίσιν

δείξω μὲν Ἀργείοισιν Ἀχελῴου ῥόον

ἕτερον ἐφ’ ἑτέρῳ αἰρόμενοςἄγρευμ’ ἀνθέων ἡδομένα ψυχᾷτὸ νήπιον ἄπληστον ἔχων

ἀνὰ τὸ δωδεκαμήχανον ἄστρον