οὔ τἄρ’ Ὀδυσσεύς ἐστιν αἱμύλος μόνος·χρεία διδάσκει, κἂν βραδύς τις ᾖ, σοφόν.

σὺ δ’ εἶκ’ ἀνάγκῃ καὶ θεοῖσι μὴ μάχου·τόλμα δὲ προσβλέπειν με καὶ φρονήματοςχάλα. τά τοι μέγιστα πολλάκις θεὸςταπείν’ ἔθηκε καὶ συνέστειλεν πάλιν.

τί δ’, ὦ τάλας; σὺ τῷδε πείθεσθαι μέλλεις;

ὥρα σε θυμοῦ κρείσσονα γνώμην ἔχειν.

Ἕλληνες ὄντες βαρβάροις δουλεύσομεν;

κακῶς ὀλοίατ’· ἄξιον γὰρ Ἑλλάδι.

κακός τίς ἐστι προξένῳ σοὶ χρώμενος.

ἴθ’ ὅποι χρήζεις· οὐκ ἀπολοῦμαιτῆς σῆς Ἑλένης εἵνεκα

Σπάρτην ἔλαχες, κείνην κόσμει·τὰς δὲ Μυκήνας ἡμεῖς ἰδίᾳ.

πριστοῖσι λόγχης θέλγεται ῥινήμασιν

λοχαῖον σῖτον

ψυκτήρ

ἀπέπτυσ’ ἐχθροῦ φωτὸς ἔχθιστον τέκος.

φιλεῖ τοι πόλεμος οὐ πάντων τυχεῖν,ἐσθλῶν δὲ χαίρει πτώμασιν νεανιῶν,κακοὺς δὲ μισεῖ. τῇ πόλει μὲν οὖν νόσοςτόδ’ ἐστί, τοῖς δὲ κατθανοῦσιν εὐκλεές.

εἰκὸς δὲ παντὶ καὶ λόγῳ καὶ μηχανῇπατρίδος ἐρῶντας ἐκπονεῖν σωτηρίαν.

ἅπασα Πελοπόννησος εὐτυχεῖ πόλις.

οὐκ ἔστι κρεῖσσον ἄλλο πλὴν κρατεῖν δορί.

ῥώμη δέ τ’ ἀμαθὴς πολλάκις τίκτει βλάβην.

τοῖς πᾶσιν ἀνθρώποισι κατθανεῖν μένει.κοινὸν δ’ ἔχοντες αὐτὸ κοινὰ πάσχομενπάντες· τὸ γὰρ χρεὼν μεῖζον ἢ τὸ μὴ χρεών.

ἀρετὴ δὲ κἂν θάνῃ τις οὐκ ἀπόλλυται,ζῇ δ’ οὐκέτ’ ὄντος σώματος· κακοῖσι δὲἅπαντα φροῦδα συνθανόνθ’ ὑπὸ χθονός.