φεῦ, οὐδὲν δίκαιόν ἐστιν ἐν τῷ νῦν γένει.

Ὦ γαῖα πατρίς, ἣν Πέλοψ ὁρίζεται,χαῖρ’, ὅς τε πέτρον Ἀρκάδων δυσχείμερον〈Πὰν〉 ἐμβατεύεις, ἔνθεν εὔχομαι γένος.Αὔγη γὰρ Ἀλέου παῖς με τῷ Τιρυνθίῳτίκτει λαθραίως Ἡρακλεῖ· ξύνοιδ’ ὄροςΠαρθένιον, ἔνθα μητέρ’ ὠδίνων ἐμὴνἔλυσεν Εἰλείθυια.

πτώχ’ ἀμφίβληστρα σώματος λαβὼν ῥάκηἀλκτήρια τύχης

δεῖ γάρ με δόξαι πτωχὸν [εἶναι τήμερον],εἶναι μὲν ὅσπερ εἰμί, φαίνεσθαι δὲ μή.

ἄνασσα πράγους τοῦδε καὶ βουλεύματος

ὦ Φοῖβ’ Ἄπολλον Λύκιε, τί ποτέ μ’ ἐργάσῃ;

μοχθεῖν ἀνάγκη τοὺς θέλοντας εὐτυχεῖν.

τόλμα σὺ κἄν τι τραχὺ νείμωσιν θεοί.

μή μοι φθονήσητ’, ἄνδρες Ἑλλήνων ἄκροι,εἰ πτωχὸς ὢν τέτληκ’ ἐν ἐσθλοῖσιν λέγειν.

οἶδ’ ἄνδρα Μυσὸν Τήλεφον . . εἴτε δὲΜυσὸς 〈γεγὼς〉 ἦν εἴτε κἄλλοθέν ποθεν,πῶς . . . . Τήλεφος γνωρίζεται;

κώπης ἀνάσσων κἀποβὰς εἰς Μυσίανἐτραυματίσθην πολεμίῳ βραχίονι.

Ἀγάμεμνον, οὐδ’ εἰ πέλεκυν ἐν χεροῖν ἔχωνμέλλοι τις εἰς τράχηλον ἐμβαλεῖν ἐμόν,σιγήσομαι δίκαιά γ’ ἀντειπεῖν ἔχων.

καλῶς ἔχοι μοι· Τηλέφῳ δ’ ἁγὼ φρονῶ

ἐρεῖ τις, οὐ χρῆν· ἀλλὰ τί ἐχρῆν εἴπατε.

καθῆσθ’ ἂν ἐν δόμοισιν; ἦ πολλοῦ γε δεῖ.

τὸν δὲ Τήλεφονοὐκ οἰόμεσθα; νοῦς ἄρ’ ὑμῖν οὐκ ἔνι.

εἶτα δὴ θυμούμεθαπαθόντες οὐδὲν μεῖζον ἢ δεδρακότες;

ἅπασαν ἡμῶν τὴν πόλιν κακορροθεῖ

ὦ πόλις Ἄργους, κλύεθ’ οἷα λέγει

τί γάρ με πλοῦτος ὠφελεῖ νόσον;σμίκρ’ ἂν θέλοιμι καὶ καθ’ ἡμέραν ἔχωνἄλυπος οἰκεῖν μᾶλλον ἢ πλουτῶν νοσεῖν.