καὶ τὰς μὲν ἄξῃ, πῶλον ἢν διδῷς ἕνα,τὰς δ’ ἢν ξυνωρίδ’· αἵ δὲ κἀπὶ τεσσάρωνφοιτῶσιν ἵππων ἀργυρῶν. φιλοῦσι δὲτὸν ἐξ Ἀθηνῶν παρθένους ὅταν φέρῃπολλάς σχεδὸν χαμεύνῃ σύμμετρος Κορινθίαςπαιδός, κνεφάλλου δ’ οὐχ ὑπερτείνεις πόδα.
οὐδὲ κωλῆνες νεβρῶν
ἔστι τοι καλὸνκακοὺς κολάζειν
ἢ προσπηγνύναικράδαις ἐριναῖς
ἁμαρτεῖν
ἔμβολα
ἡ παῖς νοσεῖ σου κἀπικινδύνως ἔχει. πρὸς τοῦ; τίς αὐτὴν πημονὴ δαμάζεται;μῶν κρυμὸς αὐτῆς πλευρὰ γυμνάζει χολῆς;
σοφοὶ δὲ συγκρύπτουσιν οἰκείας βλάβας.
φεῦ, τῶν βροτείων ὡς ἀνώμαλοι τύχαι.οἳ μὲν γὰρ εὗ πράσσουσι, τοῖς δὲ συμφοραὶσκληραὶ πάρεισιν εὐσεβοῦσιν εἰς θεούς,καὶ πάντ’ ἀκριβῶς κἀπὶ φροντίδων βίονοὕτω δικαίως ζῶσιν αἰσχύνης ἄτερ.
ζεύγλας
παρασάγγης
πίμπρη, κάταιθε σάρκας, ἐμπλήσθητί μουπίνων κελαινὸν αἷμα· πρόσθε γὰρ κάτωγῆς εἶσιν ἄστρα, γῆ δ’ ἄνεισ’ ἐς αἰθέρα,πρὶν ἐξ ἐμοῦ σοι θῶπ’ ἀπαντῆσαι λόγον.
ἥκιστα φαῦλος, ἀλλὰ πᾶν τοὐναντίον·τὸ σχῆμα σεμνὸς κοὺ ταπεινὸς οὐδ’ ἄγανεὔογκος ὡς ἂν δοῦλος, ἀλλὰ καὶ στολὴνἰδόντι λαμπρὸς καὶ ξύλῳ δραστήριος.
οὐδεὶς δ’ ἐς οἴκους δεσπότας ἀμείνοναςαὑτοῦ πρίασθαι βούλεται· σὲ δ’ εἰσορῶνπᾶς τις δέδοικεν. ὄμμα γὰρ πυρὸς γέμεις,ταῦρος λέοντος ὡς βλέπων πρὸς ἐμβολήν.
τό γ’ εἶδος αὐτὸ σοῦ κατηγορεῖσιγῶντος ὡς εἴης ἂν οὐχ ὑπήκοος,τάσσειν δὲ μᾶλλον ἢ ἐπιτάσσεσθαι θέλοις.
κλίθητι καὶ πίωμεν· ἐν τούτῳ δέ μουτὴν πεῖραν εὐθὺς λάμβαν’ εἰ κρείσσων ἔσῃ.
τοῖς μὲν δικαίοις ἔνδικος, τοῖς δ’ αὖ κακοῖςπάντων μέγιστος πολέμιος κατὰ χθόνα.
εἶα δή, [φίλον] ξύλον,ἔγειρέ μοι σεαυτὸ καὶ γίγνου θρασύ.
βαυβῶμεν εἰσελθόντες· ἀπόμορξαι σέθεντὰ δάκρυα.