οὐκ ἂν προδοίην καίπερ ἄψυχον φίλον.
. .σα λαιμὸν ἢ πεσοῦσ’ ἀπ’ ἰσθμίουκευθμῶνα πηγαῖον ὕδωρ
ὅστις δὲ πάσας συντιθεὶς ψέγει λόγῳγυναῖκας ἑξῆς, σκαιός ἐστι κοὺ σοφός·πολλῶν γὰρ οὐσῶν τὴν μὲν εὑρήσεις κακήν,τὴν δ’ ὥσπερ αὕτη λῆμ’ ἔχουσαν εὐγενές.
οἳ γῆν ἔχουσ’ Εὐβοΐδα πρόσχωρον πόλιν
ἔρωτες ἡμῖν εἰσὶ παντοῖοι βίου·ὃ μὲν γὰρ εὐγένειαν ἱμείρει λαβεῖν,τῷ δ’ οὐχὶ τούτου φροντίς, ἀλλὰ χρημάτωνπολλῶν κεκλῆσθαι βούλεται πάτωρ δόμοις·ἄλλῳ δ’ ἀρέσκει μηδὲν ὑγιὲς ἐκ φρενῶνλέγοντι πείθειν τοὺς πέλας τόλμῃ κακῇ·οἳ δ’ αἰσχρὰ κέρδη πρόσθε τοῦ καλοῦ βροτῶνζητοῦσιν· οὕτω βίοτος ἀνθρώπων πλάνη.ἐγὼ δὲ τούτων οὐδενὸς χρήζω τυχεῖν,δόξαν 〈δὲ〉 βουλοίμην ἂν εὐκλείας ἔχειν.
οὐδεὶς γὰρ ἡμᾶς 〈ὅστις〉 ἐξαιρήσεται.
Οὐκ ἔστιν ὅστις πάντ’ ἀνὴρ εὐδαιμονεῖ·ἢ γὰρ πεφυκὼς ἐσθλὸς οὐκ ἔχει βίον,ἢ δυσγενὴς ὢν πλουσίαν ἀροῖ πλάκα.
πολλοὺς δὲ πλούτῳ καὶ γένει γαυρουμένουςγυνὴ κατῄσχυν’ ἐν δόμοισι νηπία.
ποιητὴν δ’ ἄραἜρως διδάσκει, κἂν ἄμουσος ᾖ τὸ πρίν.
πεσὸν δέ νιν λέληθεν οὐδὲν ἐκ χερός,ἀλλ’ εὐθὺς αὐδᾷ τῷ Κορινθίῳ ξένῳ
.
τοιαῦτ’ ἀλύει· νουθετούμενος δ’ ἔρωςμᾶλλον πιέζει
ὦ παγκακίστη καὶ γυνή· τί γὰρ λέγωνμεῖζόν σε τοῦδ’ ὄνειδος ἐξείποι τις ἄν;
τίς ἄνδρα τιμᾷ ξεναπάτην;
ἄνευ τύχης γάρ, ὥσπερ ἡ παροιμία,πόνος μονωθεὶς οὐκέτ’ ἀλγύνει βροτούς.
πέλας δὲ ταύτης δεινὸς ἵδρυται Κράγοςἔνθηρος, ᾗ λῃστῆρσι φρουρεῖται . .κλύδωνι δεινῷ καὶ βροτοκτόνῳ βρέμειπτηνὸς πορεύσει
βίος δὲ πορφυροῦς θαλάσσιοςοὐκ εὐτράπεζος, ἀλλ’ ἐπάκτιοι φάτναι.ὑγρὰ δὲ μήτηρ, οὐ πεδοστιβὴς τροφὸςθάλασσα· τήνδ’ ἀροῦμεν, ἐκ ταύτης βίοςβρόχοισι καὶ πέδαισιν οἴκαδ’ ἔρχεται.
κομίζετ’ εἴσω τήνδε· πιστεύειν δὲ χρὴγυναικὶ μηδὲν ὅστις εὖ φρονεῖ βροτῶν.
ὁ δ’ εἰς τὸ σῶφρον ἐπ’ ἀρετήν τ’ ἄγων ἔρωςζηλωτὸς ἀνθρώποισιν· ὧν εἴην ἐγώ.
χαίρω σέ τ’, ὦ βέλτιστον Ἀλκμήνης τέκος,. . .τὸν τε μιαρὸν ἐξολωλότα.
ἑλίσσων