οἱ τὰς τέχνας δ’ ἔχοντες ἀθλιώτεροιτῆς φαυλότητος· καὶ γὰρ ἐν κοινῷ ψέγεινἅπασι κεῖσθαι δυστυχὲς κοὐκ εὐτυχές.

ἔα ἔα·ὁρῶ γ’ ἐπ’ ἀκταῖς νομάδα κυματοφθόρονἁλιαίετον· τὸν παῖδα χερσεύειν μόρος.εἰ μὲν γὰρ ἐκ γῆς εἰς θάλασσαν ἔπτατοὁ κύματ’ οἰκῶν ὄρνις, ἡρμήνευσεν ἂντὸν παῖδ’ ἐν ὑγροῖς κύμασιν τεθνηκέναι·νῦν δ’ ἐκλιπὼν ἤθη τε καὶ νομὸν βίουδεῦρ’ ἔπτατ’ · οὐκ οὖν ἔσθ’ ὁ παῖς ἐν οἴδμασιν.

φεῦ φεῦ, τὸ γῆρας ὡς ἔχει πολλὰς νόσους.

τίς δ’ οἶδεν εἰ τὸ ζῆν μέν ἐστι κατθανεῖν,τὸ κατθανεῖν δὲ ζῆν κάτω νομίζεται;

μάτην γὰρ οἴκῳ σὸν τόδ’ ἐκβαίη τέλος

. . .ἀνθρώπων δὲ μαίνονται φρένες,δαπάνας ὅταν θανοῦσι πέμπωσιν κενάς.

πλουτεῖς, τὰ δ’ ἄλλα μὴ δόκει ξυνιέναι·ἐν τῷ γὰρ ὄλβῳ φαυλότης ἔνεστί τις,πενία δὲ σοφίαν ἔλαχε διὰ τὸ συγγενές.

οὐ γὰρ παρὰ κρατῆρα καὶ θοίνην μόνοντὰ χρήματ’ ἀνθρώποισιν ἡδονὰς ἔχει,ἀλλ’ ἐν κακοῖσι δύναμιν οὐ μικρὰν φέρει.

βαρὺ τὸ φόρημ’ οἴησις ἀνθρώπου κακοῦ.

ὅταν κακός τις ἐν πόλει πράσσῃ καλῶς,νοσεῖν τίθησι τὰς ἀμεινόνων φρένας,παράδειγμ’ ἐχόντων τὴν κακῶν ἐξουσίαν.

συγγνώμονάς τοι τοὺς θεοὺς εἶναι δόκει,ὅταν τις ὅρκῳ θάνατον ἐκφυγεῖν θέλῃἢ δεσμὸν ἢ βίαια πολεμίων κακά,ἢ παισὶν αὐθένταισι κοινωνῇ δόμων.ἤτἄρα θνητῶν εἰσιν ἀσυνετώτεροιἢ τἀπιεικῆ πρόσθεν ἡγοῦνται δίκης.

διαβάλλω

ἄξιος δ’ ἐμὸςγαμβρὸς κέκλησαι παῖδά μοι ξυνοικίσας.

οὐ γὰρ θέμις βέβηλον ἅπτεσθαι δόμων

πέπονθεν οἷα καὶ σὲ καὶ πάντας μένει.

πόλλ’ ἐλπίδες ψεύδουσι καὶ λόγοι βροτούς.

οὐ θαῦμ’ ἔλεξας θνητὸν ὄντα δυστυχεῖν.

ὦ παῖδες οἷον φίλτρον ἀνθρώποις φρενός

κοινὸν γὰρ εἶναι χρῆν γυναικεῖον λέχος.

δυοῖν λεγόντοιν, θατέρου θυμουμένου,ὁ μὴ ἀντιτείνων τοῖς λόγοις σοφώτερος.