Ἑκάβη, τὸ θεῖον ὡς ἄελπτον ἔρχεταιθνητοῖσιν, ἕλκει δ’ οὔποτ’ ἐκ ταὐτοῦ τύχας.
ἄρρητος κόρη
ἥκω δ’ ἀτενὴς ἀπ’ οἴκων
οὐδὲ πυνθάνεσθε ταῦτ’, ὦ παρθένοι, τἀν τῇ πόλει;
ὁ φόβος, ὅταν τις αἵματος μέλλῃ πέριλέγειν καταστὰς εἰς ἀγῶν’ ἐναντίον,τό τε στόμ’ εἰς ἔκπληξιν ἀνθρώπων ἄγειτὸν νοῦν τ’ ἀπείργει μὴ λέγειν ἃ βούλεται.τῷ μὲν γὰρ ἔνι κίνδυνος, ὃ δ’ ἀθῷος μένει. ὅμως δ’ ἀγῶνα τόνδε δεῖ μ’ ὑπεκδραμεῖν·ψυχὴν γὰρ ἆθλα κειμένην ἐμὴν ὁρῶ.
μητέρα κατέκταν τὴν ἐμήν, βραχὺς λόγος. ἑκὼν ἑκοῦσαν ἢ 〈οὐ〉 θέλουσαν οὐχ ἑκών;
μάλιστα μέν μ’ ἐπῆρ’ ἐπισκήψας πατήρ,ὅθ’ ἅρματ’ εἰσέβαινεν εἰς Θήβας ἰών.
ὃς Οἰδίπουν ἀπώλεσ’, Οἰδίπους δ’ ἐμέ,χρυσοῦν ἐνεγκὼν ὅρμον εἰς Ἄργους πόλιν.
αἷμα γὰρ σόν, μῆτερ, ἀπενίψατο
χαῖρ’, ὦ γεραιέ· τήν τε παῖδ’ ἐκδοὺς ἐμοὶγαμβρὸς νομίζῃ καὶ πατὴρ σωτήρ τ’ ἐμός.
ἀργαίνειν
φίλαι φίλαι,πρόβατε, μόλε τις ὧδε· ποδαπὸς ὁ ξένοςΚορινθίοις ἔμολεν ἀγχίαλος;
ὦ παῖ Κρέοντος, ὡς ἀληθὲς ἦν ἄρα,ἐσθλῶν ἀπ’ ἀνδρῶν ἐσθλὰ γίγνεσθαι τέκνα,κακῶν δ’ ὅμοια τῇ φύσει τῇ τοῦ πατρός.
ὁρᾶτε τὸν τύραννον ὡς ἄπαις γέρωνφεύγει· φρονεῖν δὲ θνητὸν ὄντ’ οὐ χρὴ μέγα.
ἀπαιώνιστον
γυναῖκα καὶ ὠφελίανκαὶ νόσον ἀνδρὶ φέρεινμεγίσταν ἐδίδαξα τὠμῷ λόγῳ.
βροτοῖς τὰ μείζω τῶν μέσων τίκτει νόσους·θεῶν δὲ θνητοὺς κόσμον οὐ πρέπει φέρειν.
φεῦ 〈φεῦ〉, τὰ μεγάλα μεγάλα καὶ πάσχει κακά.
ταπεινὰ γὰρ χρὴ τοὺς κακῶς πεπραγόταςλέγειν, ἐς ὄγκον δ’ οὐκ ἄνω βλέπειν τύχης.
τὰ τῶν τεκόντων ὡς μετέρχεται θεὸςμιάσματα