λύσιμον

ὄβρια

οὐκ ἔστιν ἀνθρώποισι τοιοῦτος σκότος,οὐ χῶμα γαίας κλῃστόν, ἔνθα τὴν φύσινὁ δυσγενὴς κρύψας ἂν εἴη σοφός.

τὸν ὄλβον οὐδὲν οὐδαμοῦ κρίνω βροτοῖς,ὅν γ’ ἐξαλείφει ῥᾷον ἢ γραφὴν θεός.

τὸ γῆρας, ὦ παῖ, τῶν νεωτέρων φρενῶνσοφώτερον πέφυκε κἀσφαλέστερον,ἐμπειρία τε τῆς ἀπειρίας κρατεῖ

κλύετ’ ὦ μοῖραι Διὸς αἵ τε παρὰθρόνον ἀγχοτάτω θεῶν ἑζόμεναι

. .τὰ δ’ ἔνθεν οὐκέτ’ ἂν φράσαι λόγῳδακρύων δυναίμην χωρίς

πάρεσμεν, ἀλλ’ οὐκ ᾐσθάνου παρόντα με.

βοάσομαί τἄρα τὰν ὑπέρτονονβοάν· ἰώ, πύλαισιν ἤ τις ἐν δόμοις;

ἀρκεῖ

οὐ τὸν σὸν ἔκταν πατέρα, πολέμιόν γε μήν.

δήμῳ δὲ μήτε πᾶν ἀναρτήσῃς κράτοςμήτ’ αὖ κακώσῃς, πλοῦτον ἔντιμον τιθείς,μηδ’ ἄνδρα δήμῳ πιστὸν ἐκβάλῃς ποτὲμηδ’ αὖξε καιροῦ μείζον’, οὐ γὰρ ἀσφαλές,μή σοι τύραννος λαμπρὸς ἐξ ἀστοῦ φανῇ.κόλουε δ’ ἄνδρα παρὰ δίκην τιμώμενον·πόλει γὰρ εὐτυχοῦντες οἱ κακοὶ νόσος.

εἰσὶν γὰρ εἰσὶ διφθέραι μελεγγραφεῖςπολλῶν γέμουσαι Λοξίου γηρυμάτων

μηλοσφαγεῖ τε δαιμόνων ἐπ’ ἐσχάραις

. . .καὶ κάταιθε χῶτι λῇς πόει.

ἐγὼ δὲ Σαρδιανός, οὐκέτ’ Ἀργόλας

πολὺς δὲ κοσσάβων ἀραγμὸςΚύπριδος προσῳδὸν ἀχεῖμέλος ἐν δόμοισιν.

πολλῶν τὰ χρήματ’ αἴτι’ ἀνθρώποις κακῶν.

μόμφος

ὅστις νέμει κάλλιστα τὴν αὑτοῦ φύσιν,οὗτος σοφὸς πέφυκε πρὸς τὸ συμφέρον.