τεκμαιρόμεσθα τοῖς παροῦσι τἀφανῆ.
ὅστις δὲ θνητῶν βούλεται δυσώνυμονεἰς γῆρας ἐλθεῖν, οὐ λογίζεται καλῶς·μακρὸς γὰρ αἰὼν μυρίους τίκτει πόνους.
ὁ πλεῖστα πράσσων πλεῖσθ’ ἁμαρτάνει βροτῶν.
ἐγὼ μὲν εὖτ’ ἂν τοὺς κακοὺς ὁρῶ βροτῶνπίπτοντας, εἶναι φημὶ δαιμόνων γένος.
τὰ τῆς γε λήθης φάρμακ’ ὀρθώσας μόνος,ἄφωνα φωνήεντα συλλαβὰς τιθεὶςἐξηῦρον ἀνθρώποισι γράμματ’ εἰδέναι,ὥστ’ οὐ παρόντα ποντίας ὑπὲρ πλακὸςτἀκεῖ κατ’ οἴκους πάντ’ ἐπίστασθαι καλῶς,παισίν τ’ ἀποθνῄσκοντα χρημάτων μέτρονγράψαντας εἰπεῖν, τὸν λαβόντα δ’ εἰδέναι.ἃ δ’ εἰς ἔριν πίπτουσιν ἀνθρώποις κακὰδέλτος διαιρεῖ, κοὐκ ἐᾷ ψευδῆ λέγειν.
πάλαι πάλαι δή σ’ ἐξερωτῆσαι θέλων,σχολή μ’ ἀπεῖργε
Ἀγάμεμνον, ἀνθρώποισι πᾶσιν αἱ τύχαιμορφὴν ἔχουσι, συντρέχει δ’ εἰς ἓν τόδε·τούτου δὲ πάντες, οἵ τε μουσικῆς φίλοιὅσοι τε χωρὶς ζῶσι, χρημάτων ὕπερμοχθοῦσιν, ὃς δ’ ἂν πλεῖστ’ ἔχῃ σοφώτατος.
στρατηλάται τἄν μυρίοι γενοίμεθα,σοφὸς δ’ ἂν εἷς τις ἢ δύ’ ἐν μακρῷ χρόνῳ.
εἰ τῶν πολιτῶν οἶσι νῦν πιστεύομεν,τούτοις ἀπιστήσαιμεν, οἷς δ’ οὐ χρώμεθα,τούτοισι χρησαίμεσθ’, ἴσως σωθεῖμεν ἄν.
ὅστις λέγει μὲν εὖ, τὰ δ’ ἔργ’ ἐφ’ οἷς λέγειαἴσχρ’ ἐστί, τούτου τὸ σοφὸν οὐκ αἰνῶ ποτέ.
εἷς τοι δίκαιος μυρίων οὐκ ἐνδίκωνκρατεῖ τὸ θεῖον τὴν δίκην τε συλλαβών.
τοῦ γὰρ δικαίου κὰν βροτοῖσι κἀν θεοῖςἀθάνατος ἀεὶ δόξα διατελεῖ μόνου.
Θύσαν Διονύσουκόραν, ὃς ἀν’ Ἴδαντέρπεται σὺν ματρὶ φίλᾳτυμπάνων 〈ἐπ’〉 ἰαχαῖς
. . . κώπην χρυσόκολλον
ἐκάνετ’ ἐκάνετε τὰνπάνσοφον, ὦ Δαναοί,τὰν οὐδέν’ ἀλγύνουσαν ἀηδόνα μουσᾶν.
ἔμβολα
ἐμοὶ πατρὶς μὲν Ἄργος, ὄὔομα δ’ Ἡρακλῆς,θεῶν δὲ πάντων πατρὸς ἐξέφυν Διός·ἐμῇ γὰρ ἦλθε μητρὶ κεδνὸν εἰς λέχοςΖεύς, ὡς λέλεκται τῆς ἀληθείας ὕπο.ἥκω δὲ δεῦρο πρὸς βίαν Εὐρυσθέως.
ἵνα πλημοχόας τάσδ’ εἰς χθόνιονχάσμ’ εὐφήμως προχέωμεν
σὲ τὸν αὐτοφυᾶ τὸν ἐν αἰθερίῳῥύμβῳ πάντων φύσιν ἐμπλέξανθ’,ὃν πέρι μὲν φῶς, πέρι δ’ ὀρφναίανὺξ αἰολόχρως, ἄκριτός τ’ ἄστρωνὄχλος ἐνδελεχῶς ἀμφιχορεύει
ἀκάμας τε χρόνος περί γ’ ἀενάῳῥεύματι πλήρης φοιτᾷ τίκτωναὐτὸς ἑαυτόν, δίδυμοί τ’ ἄρκτοιταῖς ὠκυπλάνοις πτερύγων ῥιπαῖςτὸν Ἀτλάντειον τηροῦσι πόλον