ἐκμαρτυρεῖν γὰρ ἄνδρα τὰς αὑτοῦ τύχαςεἰς πάντας ἀμαθές, τὸ δ’ ἐπικρύπτεσθαι σοφόν.
πολλάς γ’ ὁ δαίμων τοῦ βίου μεταστάσειςἔδωκεν ἡμῖν μεταβολάς τε τῆς τύχης.
οὐ δῆκταί πως κύνες οἱ θεοί,ἀλλ’ ἡ Δίκη γὰρ καὶ διὰ σκότου βλέπει.
ἀηδόνα
ἄναρθρος
Ὦ γῆς πατρῴας χαῖρε φίλτατον πέδονΚαλυδῶνος, ἔνθεν αἷμα συγγενὲς φυγὼνΤυδεύς, τόκος μὲν Οἰνέως, πατὴρ δ’ ἐμός,ᾢκησεν Ἄργος; παῖδα δ’ Ἀδράστου λαβὼνσυνῆψε γένναν
ἐγὼ δὲ πατρὸς αἷμ’ ἐτιμωρησάμηνσὺν τοῖς ἐφηβήσασι τῶν ὀλωλότων
ἀλλ’ ἄλλος ἄλλοις μᾶλλον ἥδεται τρόποις.
. . . . .σὺ δὲ τρέφοντά 〈νιν〉 τρέφεις;
πυκνοῖς δ’ ἔβαλλον Βακχίου τοξεύμασινκάρα γέροντος· τὸν βαλόντα δὲ στέφεινἐγὼ ἐτετάγμην, ἆθλα κοσσάβων διδούς.
σχολὴ μὲν οὐχί, τῷ δὲ δυστυχοῦντί πωςτερπνὸν τὸ λέξαι κἀποκλαύσασθαι πάλιν.
ὅταν κακοὶ πράξωσιν, ὦ ξένοι, καλῶς,ἄγαν κρατοῦντες κοὺ νομίζοντες δίκηνδώσειν ἔδρασαν πάντ’ ἐφέντες ἡδονῇ.
σὺ δ’ ὧδ’ ἔρημος ξυμμάχων ἀπόλλυσαι; οἳ μὲν γὰρ οὐκέτ’ εἰσίν, οἱ δ’ ὄντες κακοί.
ὡς οὐδὲν ἀνδρὶ πιστὸν ἄλλο πλὴν τέκνων·κέρδους δ’ ἕκατι καὶ τὸ συγγενὲς νοσεῖ.
τὰς βροτῶνγνώμας σκοπῶν ὥστε Μαγνῆτις λίθοςτὴν δόξαν ἕλκει καὶ μεθίησιν πάλιν.
ἀθράνευτον
ἀκρίζων
ἀμηχανῶ δ’ ἔγωγε κοὐκ ἔχω μαθεῖν,εἴτ’ οὖν ἄμεινόν ἐστι γίγνεσθαι τέκναθνητοῖσιν εἴτ’ ἄπαιδα καρποῦσθαι βίον.ὁρῶ γὰρ οἷς μὲν οὐκ ἔφυσαν, ἀθλίους·ὅσοισι δ’ εἰσίν, οὐδὲν εὐτυχεστέρους.καὶ γὰρ κακοὶ γεγῶτες ἐχθίστη νόσος,κἂν αὖ γένωνται σώφρονες, κακὸν μέγα,λυποῦσι τὸν φύσαντα μὴ πάθωσί τι.
ἕν ἐστι πάντων πρῶτον εἰδέναι τουτί,φέρειν τὰ συμπίπτοντα μὴ παλιγκότως·χοὗτός γ’ ἀνὴρ ἄριστος αἵ τε συμφοραὶἧσσον δάκνουσιν. ἀλλὰ ταῦτα γὰρ λέγεινἐπιστάμεσθα, δρᾶν δ’ ἀμηχάνως ἔχει.
ἀλλ’ ἔστι γὰρ δὴ κὰν κακοῖσιν ἡδονὴθνητοῖς ὀδυρμοὶ δακρύων τ’ ἐπιρροαί·ἀλγηδόνας δὲ ταῦτα κουφίζει φρενῶνκαὶ καρδίας ἔλυσε τοὺς ἄγαν πόνους.