τὰ δ’ ἄλλα χαῖρε κύλικος ἑρπούσης κύκλῳ.
νόμος δὲ 〈δείπνου〉 λείψαν’ ἐκβάλλειν κυσίν.
πρὶν ἂν . . ἐκφλῆναί με καὶ μαθεῖν λόγον
ἀλλ’ ὦ Κρῆτες, Ἴδης τέκνα
Φοινικογενοῦς [παῖ τῆς Τυρίας] τέκνον Εὐρώπηςκαὶ τοῦ μεγάλου Ζηνός, ἀνάσσωνΚρήτης ἑκατομπτολιέθρου·ἥκω ζαθέους ναοὺς προλιπών,οὓς αὐθιγενὴς τμηθεῖσα δοκὸςστεγανοὺς παρέχει Χαλύβῳ πελέκεικαὶ ταυροδέτῳ κόλλῃ κραθεῖσ’ἀτρεκεῖς ἁρμοὺς κυπαρίσσου.ἁγνὸν δὲ βίον τείνων ἐξ οὗΔιὸς Ἰδαίου μύστης γενόμην,καὶ νυκτιπόλου Ζαγρέως βροντὰςτοὺς ὠμοφάγους δαίτας τελέσαςμητρί τ’ ὀρείῳ δᾷδας ἀνασχὼνκαὶ κουρήτωνβάκχος ἐκλήθην ὁσιωθείς.πάλλευκα δ’ ἔχων εἵματα φεύγωγένεσίν τε βροτῶν καὶ νεκροθήκηςοὐ χριμπτόμενος τήν τ’ ἐμψύχωνβρῶσιν ἐδεστῶν πεφύλαγμαι. φαῦλον ἄκομψον, τὰ μέγιστ’ ἀγαθόν,πᾶσαν ἐν ἔργῳ περιτεμνόμενονσοφίαν, λέσχης ἀτρίβωνα
πόνος γάρ, ὡς λέγουσιν, εὐκλείας πατήρ.
τὸ τῆς ἀνάγκης οὐ λέγειν ὅσον ζυγόν.
Τευθράντιον δὲ σχῆμα Μυσίας χθονός
δέσποτα φιλόδαφνε Βάκχε, παιὰν Ἄπολλον εὔλυρε
θριάζειν
Ζεὺς ὅστις ὁ Ζεύς, οὐ γὰρ οἶδα πλὴν λόγῳ
Ζεύς, ὡς λέλεκται τῆς ἀληθείας ὕπο,Ἕλλην’ ἔτικτεν
ἢ πρῶτα μὲν τὰ θεῖα προυμαντεύσατοχρησμοῖσι σαφέσιν ἀστέρων ἐπ’ ἀντολαῖς
ἐγὼ γυνὴ μέν εἰμι, νοῦς δ’ ἔνεστί μοι·αὐτὴ δ’ ἐμαυτῆς οὐ κακῶς γνώμης ἔχω·τοὺς δ’ ἐκ πατρός τε καὶ γεραιτέρων λόγουςπολλοὺς ἀκούσασ’ οὐ μεμούσωμαι κἀκῶς.
κοὐκ ἐμὸς ὁ μῦθος, ἀλλ’ ἐμῆς μητρὸς πάρα,ὡς οὐρανός τε γαῖά τ’ ἦν μορφὴ μία·ἐπεὶ δ’ ἐχωρίσθησαν ἀλλήλων δίχα,τίκτουσι πάντα κἀνέδωκαν εἰς φάος,δένδρη, πετεινά, θῆρας οὕς θ’ ἅλμη τρέφει γένος τε θνητῶν.
δικαιοσύνας τὸ χρύσεον πρόσωπον
ὄμνυμι δ’ ἱερὸν αἰθέρ’, οἴκησιν Διός
τὸν δ’ ἀμφὶ βοῦς ῥιφέντα Βοιωτὸν καλεῖν
σύν τοι θεῷ χρὴ τοὺς σοφοὺς ἀναστρέφεινβουλεύματ’ ἀεὶ πρὸς τὸ χρησιμώτερον.