οὐρανὸς ὑπὲρ ἡμᾶς καινῶς φοτῶν ἕδος δαιμόνιοντόδ’ ἐν μέσῳ τοῦ οὐρανοῦ τε καὶ χθονός,οἳ μὲν ὀνομάζουσι χάος
ἐχρῆν γὰρ ἡμᾶς σύλλογον ποιουμένουςτὸν φύντα θρηνεῖν εἰς ὅσ’ ἔρχεται κακά,τὸν δ’ αὖ θανόντα καὶ πόνων πεπαυμένονχαίροντας εὐφημοῦντας ἐκπέμπειν δόμων.
εἰ μὲν γὰρ οἰκεῖ νερτέρας ὑπὸ χθονὸςἐν τοῖσιν οὐκέτ’ οὖσιν, οὐδὲν ἂν σθένοι.
εἰ γάρ σ’ ἔμελλεν, ὡς σὺ φής, κτείνειν πόσις,χρῆν καὶ σὲ μέλλειν, ὡς χόλος παρήλυθεν.
ἐκεῖνο γὰρ πέπονθ’ ὅπερ πάντες βροτοί·φιλῶν μάλιστ’ ἐμαυτὸν οὐκ αἰσχύνομαι.
Εἰρήνα βαθύπλουτε καὶκαλλίστα μακάρων θεῶν,ζῆλός μοι σέθεν ὡς χρονίζεις.δέδοικα δὲ μὴ πρὶν πόνοιςὑπερβάλῃ με γῆρας,πρὶν σὰν χαρίεσσαν προσιδεῖν ὥρανκαὶ καλλιχόρους ἀοιδὰςφιλοστεφάνους τε κώμους.ἴθι μοι, πότνα, πόλιν. τὰν δ’ ἐχθρὰν στάσιν εἶργ’ ἀπ’ οἴ- κῶν τὰν μαινομέναν τ’ ἔρινθηκτῷ τερπομέναν σιδάρῳ. τεθνᾶσι παῖδες οὐκ ἐμοὶ μόνῃ βροτῶνοὐδ’ ἀνδρὸς ἐστερήμεθ’, ἀλλὰ μυρίαιτὸν αὐτὸν ἐξήντλησαν ὡς ἐγὼ βίον.
καὶ δὶς ἕπτ’ αὐτῆς τέκναΝιόβης θανόντα Λοξίου τοξεύμασιν
ὠνητέραν δὴ τήνδ’ ἐγὼ δίδωμί σοιπληγήν
αἰδὼς ἐν ὀφθαλμοῖσι γίγνεται, τέκνον.
αἱ τύχαι δέ μεμισθὸν λαβοῦσαι τῶν ἐμῶν τὰ φίλτατασοφὴν ἔθηκαν.
κέρδη τοιαῦτα χρή τινα κτᾶσθαι βροτῶν,ἐφ’ οἶσι μέλλει μήποθ’ ὕστερον στένειν.
λύπη μὲν ἄτῃ περιπεσεῖν αἰσχρᾷ τινι·εἰ δ’ οὖν γένοιτο, χρὴ περιστεῖλαι καλῶςκρύπτοντα καὶ μὴ πᾶσι κηρύσσειν τάδε·γέλως γὰρ ἐχθροῖς γίγνεται τὰ τοιάδε.
οὐκ ἂν δύναιο μὴ καμὼν εὐδαιμονεῖν,αἰσχρόν τε μοχθεῖν μὴ θέλειν νεανίαν.
ἐπίσταμαι δὲ καὶ πεπείραμαι λίανὡς τῶν ἐχόντων πάντες ἄνθρωποι φίλοι.
οὐ γάρ ποτ’ ἄνδρα τὸν σοφὸν γυναικὶ χρὴδοῦναι χαλινοὺς οὐδ’ ἀφέντ’ ἐᾶν κρατεῖν·πιστὸν γὰρ οὐδέν ἐστιν· εἰ δέ τις κυρεῖγυναικὸς ἐσθλῆς, εὐτυχεῖ κακὸν λαβών. γαμεῖτε νῦν, γαμεῖτε, κᾆτα θνῄσκετεἢ φαρμάκοισιν ἐκ γυναικὸς ἢ δόλοις.
〈Ἅιδης〉 κρινεῖ ταῦτ’.
ἐγὼ χάριν σὴν παῖδά σου κατακτάνω;
τί γὰρ ποθεῖ τράπεζα; τῷ δ’ οὐ βρίθεται;πλήρης μὲν ὄψων ποντίων, πάρεισι δὲμόσχων τέρειναι σάρκες ἀρνεία τε δαὶςκαὶ πεπτὰ καὶ κροτητὰ τῆς ξουθοπτέρουπελάνῳ μελίσσης ἀφθόνως δεδευμένα.