οἱ γὰρ Κύπριν φεύγοντες ἀνθρώπων ἄγαννοσοῦσ’ ὁμοίως τοῖς ἄγαν θηρωμένοις.

ἀντὶ πυρὸς γὰρ ἄλλο πῦρμεῖζον ἐβλάστομεν γυναῖκεςπολὺ δυσμαχώτερον.

ἔχω δὲ τόλμης καὶ θράσους διδάσκαλονἐν τοῖς ἀμηχάνοισιν εὐπορώτατον,Ἔρωτα, πάντων δυσμαχώτατον θεόν.

Ἔρως γὰρ ἄνδρας οὐ μόνους ἐπέρχεταιοὐδ’ αὖ γυναῖκας, ἀλλὰ καὶ θεῶν ἄνωψυχὰς χαράσσει κἀπὶ πόντον ἔρχεται·καὶ τόνδ’ ἀπείργειν οὐδ’ ὁ παγκρατὴς σθένειΖεύς, ἀλλ’ ὑπείκει καὶ θέλων ἐγκλίνεται.

αὐτός τι νῦν δρῶν εἶτα δαίμονας κάλει·τῷ γὰρ πονοῦντι καὶ θεὸς συλλαμβάνει.

ἔγωγε φημὶ καὶ νόμον γε μὴ σέβεινἐν τοῖσι δεινοῖς τῶν ἀναγκαίων πλέον.

οὐ γὰρ κατ’ εὐσέβειαν αἱ θνητῶν τύχαι,τολμήμασιν δὲ καὶ χερῶν ὑπερβολαῖςἁλίσκεταί τε πάντα καὶ θηρεύεται.

τί δ’ ἢν λυθείς με διαβάλῃς, παθεῖν σε δεῖ;

ὦ πότνι’ αἰδώς, εἴθε τοῖς πᾶσιν βροτοῖςσυνοῦσα τἀναίσχυντον ἐξῃροῦ φρενῶν.

ὁρῶ δὲ τοῖς πολλοῖσιν ἀνθρώποις ἐγὼτίκτουσαν ὕβριν τὴν πάροιθ’ εὐπραξίαν.

ὕβριν τε τίκτει πλοῦτος ἢ φειδὼ βίου.

φεῦ φεῦ, τὸ μὴ τὰ πράγματ’ ἀνθρώποις ἔχεινφωνήν, ἵν’ ἦσαν μηδὲν οἱ δεινοὶ λέγειν.νῦν δ’ εὐτρόχοισι στόμασι τἀληθέστατακλέπτουσιν, ὥστε μὴ δοκεῖν ἃ χρὴ δοκεῖν.

Θησεῦ, παραινῶ σοὶ τὸ λῷστον, εἰ φρονεῖς,γυναικὶ πείθου μηδὲ τἀληθῆ κλύων.

χρόνος διέρπων πάντ’ ἀληθεύειν φιλεῖ.

. . πρὸς ἵππων εὐθὺς ὁρμήσας στάσιν

ὦ λαμπρὸς αἰθὴρ ἡμέρας θ’ ἁγνὸν φάος,ὡς ἡδὺ λεύσσειν τοῖς τε πράσσουσιν καλῶςκαὶ τοῖσι δυστυχοῦσιν, ὧν πέφυκ’ ἐγώ.

ὦ δαῖμον, ὡς οὐκ ἔστ’ ἀποστροφὴ βροτοῖςτῶν ἐμφύτων τε καὶ θεηλάτων κακῶν.

ἀλλ’ οὐ γὰρ ὀρθῶς ταῦτα κρίνουσιν θεοί.

ὦ μάκαρ, οἵας ἔλαχες τιμάς,Ἱππόλυθ’ ἥρως, διὰ σωφροσύνην·οὔποτε θνητοῖςἀρετῆς ἄλλη δύναμις μείζων·ἦλθε γὰρ ἢ πρόσθ’ ἢ μετόπισθεντῆς εὐσεβίας χάρις ἐσθλή.

δίοπος