καὶ χρόνου προύβαινε πούς
παλαιὰ καινοῖς δακρύοις οὐ χρὴ στένειν.
οἶδ’· ἀλλὰ κάμπτειν τῷ χρόνῳ λύπας χρεών. χρῆν· τοῦτο δ’ εἰπεῖν ῥᾷον ἢ φέρειν κακά.
ὥστ’ οὔτις ἀνδρῶν εἰς ἅπαντ’ εὐδαιμονεῖ.
πάντων τὸ θανεῖν· τὸ δὲ κοινὸν ἄχοςμετρίως ἀλγεῖν σοφία μελετᾷ.
ὅθεν δὲ νικᾶν χρῆν σε, δυστυχεῖς, ἄναξ·ὅθεν δέ σ’ οὐ χρῆν, εὐτυχεῖς. δούλοισι γὰρτοῖς σοῖσι νικᾷς, τοῖς δ’ ἐλευθέροισιν οὔ.
σοφὸς μὲν οὖν εἶ, Πρίαμ’, ὅμως δέ σοι λέγω·δούλου φρονοῦντος μᾶλλον ἢ φρονεῖν χρεὼνοὐκ ἔστιν ἄχθος μεῖζον οὐδὲ δώμασινκτῆσις κακίων οὐδ’ ἀνωφελεστέρα.
ἤλεγχον· οὕτω γὰρ κακὸν δούλων γένος·γαστὴρ ἅπαντα, τοὐπίσω δ’ οὐδὲν σκοπεῖ.
δούλων ὅσοι φιλοῦσι δεσποτῶν γένος,πρὸς τῶν ὁμοίων πόλεμον αἴρονται μέγαν.
δούλους γὰρ οὐκαλὸν πεπᾶσθαι κρείσσονας τῶν δεσποτῶν.
περισσόμυθος ὁ λόγος, εὐγένειαν εἰβρότειον εὐλογήσομεν.τὸ γὰρ πάλαι καὶ πρῶτον ὅτ’ ἐγενόμεθα,διὰ δ’ ἔκρινεν ἁ τεκοῦσα γᾶ βροτούς,ὁμοίαν χθὼν ἅπασιν ἐξεπαίδευσεν ὄψιν.ἴδιον οὐδὲν ἔσχομεν· μία δὲ γονὰτό τ’ εὐγενὲς καὶ τὸ δυσγενές·νόμῳ δὲ γαῦρον αὐτὸ κραίνει χρόνος.τὸ φρόνιμον εὐγένεια καὶ τὸ συνετὸνὁ θεὸς δίδωσιν, οὐχ ὁ πλοῦτος.
οὐκ ἔστιν ἐν κακοῖσιν εὐγένεια,παρ’ ἀγαθοῖσι δ’ ἀνδρῶν.
κακόν τι παίδευμ’ ἦν ἄρ’ εἰς εὐανδρίανὁ πλοῦτος ἀνθρώποισιν αἵ τ’ ἄγαν τρυφαί·πενία δὲ δύστηνον μέν, ἀλλ’ ὅμως τρέφειμοχθεῖν τ’ ἀμείνω τέκνα καὶ δραστήρια.
ἄδικον ὁ πλοῦτος, πολλὰ δ’ οὐκ ὀρθῶς ποεῖ.
ἄναξ, διαβολαὶ δεινὸν ἀνθρώποις κακόν·ἀγλωσσίᾳ δὲ πολλάκις ληφθεὶς ἀνὴρδίκαια λέξας ἧσσον εὐγλώσσου φέρει.
ὦ παγκάκιστοι καὶ τὸ δοῦλον οὐ λόγῳἔχοντες, ἀλλὰ τῇ τύχῃ κεκτημένοι
οἴμοι, θανοῦμαι διὰ τὸ χρήσιμον φρενῶν,ἥ τοῖσιν ἄλλοις γίγνεται σωτηρία.
ἐκ τῶν ὁμοίων οἱ κακοὶ γαμοῦσ’ ἀεί.
χρόνος δὲ δείξει 〈σ’〉· ᾧ τεκμηρίῳ μαθὼνἢ χρηστὸν ὄντα γνώσομαί σ’ ἢ κακόν.
μισῶ σοφὸν ἐν λόγοισιν, ἐς δ’ ὄνησιν οὐ σοφόν.