εἷς γάρ τις ἔστι κοινὸς ἀνθρώποις νόμοςκαὶ θεοῖσι τοῦτο δόξαν, ὡς σαφῶς λέγω,θηρσίν τε πᾶσι, τέκνα τίκτουσιν φιλεῖν·τὰ δ’ ἄλλα χωρὶς χρώμεθ’ ἀλλήλων νόμοις.
εἰ δ’ ἦσθα μὴ κάκιστος, οὔποτ’ ἂν πάτραντὴν σὴν ἀτίζων τήνδ’ ἂν ηὐλόγεις πόλιν·ὡς ἔν γ’ ἐμοὶ κρίνοιτ’ ἂν οὐ καλῶς φρονεῖνὅστις πατρῴας γῆς ἀτιμάζων ὅρουςἄλλην ἐπαινεῖ καὶ τρόποισιν ἥδεται.
ἁζοίμην
Αἰθιοπίαν νιν ἐξέσῳσ’ ἐπὶ χθόνα
καί μοι, πολὺν γὰρ πέλανον ἐκπέμπεις δόμων,φράσον σελήνας τάσδε πυρίνου χλόης
ὀλολύζετ’, ὦ γυναῖκες, ὡς ἔλθῃ θεὰχρυσῆν ἔχουσα Γοργόν’ ἐπίκουρος πόλει.
ὡς σὺν θεοῖσι τοὺς σοφοὺς κινεῖν δόρυστρατηλάτας χρή, τῶν θεῶν δὲ μὴ βίᾳ.
οὐδεὶς στρατεύσας ἄδικα σῶς ἦλθεν πάλιν.
τὰς οὐσίας γὰρ μᾶλλον ἢ τὰς ἁρπαγὰςτιμᾶν δίκαιον· οὔτε γὰρ πλοῦτός ποτεβέβαιος ἄδικος
ναῦς ἡ μεγίστη κρεῖσσον ἢ μικρὸν σκάφος.
ὀλίγους ἐπαινῶ μᾶλλον ἢ πολλοὺς κακούς.
ζεῦγος τριπάρθενον
οὐκ ἔστι μητρὸς οὐδὲν ἥδιον τέκνοις·ἐρᾶτε μητρός, παῖδες, ὡς οὐκ ἔστ’ ἔρωςτοιοῦτος ἄλλος ὅστις ἡδίων ἐρᾶν.
θετῶν δὲ παίδων ποῦ κράτος; τὰ φύντα γὰρκρείσσω νομίζειν τῶν δοκημάτων χρεών.
τὰς χάριτις ὅστις εὐγενῶς χαρίζεται,ἥδιον ἐν βροτοῖσιν· οἳ δὲ δρῶσι μέν,χρόνῳ δὲ δρῶσι, δυσγενέστερον . .ἐγὼ δὲ δώσω παῖδα τὴν ἐμὴν κτανεῖν.λογίζομαι δὲ πολλά· πρῶτα μὲν πόλινοὐκ ἄν τιν’ ἄλλην τῆσδε βελτίω λαβεῖν·ᾗ πρῶτα μὲν λεὼς οὐκ ἐπακτὸς ἄλλοθεν,αὐτόχθονες δ’ ἔφυμεν· αἱ δ’ ἄλλαι πόλειςπεσσῶν ὁμοίως διαφοραῖς ἐκτισμέναιἄλλαι παρ’ ἄλλων εἰσὶν εἰσαγώγιμοι.ὅστις δ’ ἀπ’ ἄλλης πόλεος οἰκήσῃ πόλιν,ἁρμὸς πονηρὸς ὥσπερ ἐν ξύλῳ παγείς,λόγῳ πολίτης ἐστί, τοῖς δ’ ἔργοισιν οὔ.ἔπειτα τέκνα τοῦδ’ ἕκατι τίκτομεν,ὡς θεῶν τε βωμοὺς πατρίδα τε ῥυώμεθα.πόλεως δ’ ἀπάσης τοὔνομ’ ἕν, πολλοὶ δέ νινναίουσι· τούτους πῶς διαφθεῖραί με χρή,ἐξὸν προπάντων μίαν ὑπερδοῦναι θανεῖν;εἴπερ γὰρ ἀριθμὸν οἶδα καὶ τοὐλάσσονοςτὸ μεῖζον, οὑνὸς οἶκος οὐ πλέον σθένειπταίσας ἀπάσης πόλεος οὐδ’ ἴσον φέρει.εἰ δ’ ἦν ἐν οἴκοις ἀντὶ θηλειῶν στάχυςἄρσην, πόλιν δὲ πολεμία κατεῖχε φλόξ,οὐκ ἄν νιν ἐξέπεμπον εἰς μάχην δορός,θάνατον προταρβοῦσ’; ἀλλ’ ἔμοιγ’ εἴη τέκνα 〈ἃ〉 καὶ μάχοιτο καὶ μετ’ ἀνδράσιν πρέποι,μὴ σχήματ’ ἄλλως ἐν πόλει πεφυκότα.τὰ μητέρων δὲ δάκρυ’ ὅταν πέμπῃ τέκνα,πολλοὺς ἐθήλυν’ εἰς μάχην ὁρμωμένους.μισῶ γυναῖκας αἵτινες πρὸ τοῦ καλοῦζῆν παῖδας εἵλοντ’ ἢ παρῄνεσαν κακά.καὶ μὴν θανόντες γ’ ἐν μάχῃ πολλῶν μέτατύμβον τε κοινὸν ἔλαχον εὔκλειάν τ’ ἴσην·τἠμῇ δὲ παιδὶ στέφανος εἷς μιᾷ μόνῃπόλεως θανούσῃ τῆσδ’ ὑπερδοθήσεται.καὶ τὴν τεκοῦσαν καὶ σὲ δύο θ’ ὁμοσπόρωσώσει· τί τούτων οὐχὶ δέξασθαι καλόν;τὴν οὐκ ἐμὴν . . πλὴν φύσει δώσω κόρηνθῦσαι πρὸ γαίας. εἰ γὰρ αἱρεθήσεταιπόλις, τί παίδων τῶν ἐμῶν μέτεστί μοι;οὐκ οὖν ἅπαντα τοὐπ’ ἐμοὶ σωθήσεται;ἄρξουσιν ἄλλοι, τήνδ’ ἐγὼ σώσω πόλιν.ἐκεῖνο δ’ οὗ 〈τὸ〉 πλεῖστον ἐν κοινῷ μέρος,οὐκ ἔσθ’ ἑκούσης τῆς ἐμῆς ψυχῆς ἄτερπρογόνων παλαιὰ θέσμι’ ὅστις ἐκβαλεῖ·οὐδ’ ἀντ’ ἐλαίας χρυσέας τε Γοργόνοςτρίαιναν ὀρθὴν στᾶσαν ἐν πόλεως βάθροιςΕὔμολπος οὐδὲ Θρῂξ ἀναστέψει λεὼςστεφάνοισι, Παλλὰς δ’ οὐδαμοῦ τιμήσεται.χρῆσθ’, ὦ πολῖται, τοῖς ἐμοῖς λοχεύμασιν,σῴζεσθε, νικᾶτ’· ἀντὶ γὰρ ψυχῆς μιᾶςοὐκ ἔσθ’ ὅπως οὐ τήνδ’ ἐγὼ σώσω πόλιν.ὦ πατρίς, εἴθε πάντες οἳ ναίουσί σεοὕτω φιλοῖεν ὡς ἐγώ· καὶ ῥᾳδίωςοἰκοῖμεν ἄν σε κοὐδὲν ἂν πάσχοις κακόν. ἐγὼ δὲ τοὺς καλῶς τεθνηκόταςζῆν φημὶ μᾶλλον τοῦ βλέπειν τοὺς μὴ καλῶς.
ὀρθῶς μ’ ἐπήρου· βούλομαι δὲ σοί, τέκνον,φρονεῖς γὰρ ἤδη κἀποσῴσαι’ ἂν πατρὸςγνώμας φράσαντος, ἢν θάνω, παραινέσαικειμήλι’ ἐσθλὰ καὶ νέοισι χρήσιμα.βραχεῖ δὲ μύθῳ πολλὰ συλλαβὼν ἐρῶ.πρῶτον φρένας μὲν ἠπίους ἔχειν χρεών·τῷ πλουσίῳ τε τῷ τε μὴ διδοὺς μέροςἴσον σεαυτὸν εὐσεβεῖν πᾶσιν δίδου.δυοῖν παρόντοιν πραγμάτοιν πρὸς θάτερονγνώμην προσάπτων τὴν ἐναντίαν μέθες.ἀδίκως δὲ μὴ κτῶ χρήματ’, ἢν βούλῃ πολὺνχρόνον μελάθροις ἐμμένειν· τὰ γὰρ κακῶςοἴκους ἐσελθόντ’ οὐκ ἔχει σωτηρίαν.ἔχειν δὲ πειρῶ· τοῦτο γὰρ τό τ’ εὐγενὲςκαὶ τοὺς γάμους δίδωσι τοὺς πρώτους ἔχειν.ἐν τῷ πένεσθαι δ’ ἐστὶν ἥ τ’ ἀδοξία,κἂν ᾖ σοφός τις, ἥ τ’ ἀτιμία βίου.φίλους δὲ τοὺς μὲν μὴ χαλῶντας ἐν λόγοιςκέκτησο· τοὺς δὲ πρὸς χάριν σὺν ἡδονῇτῇ σῇ πονηροὺς κλῇθρον εἰργέτω στέγης.ὁμιλίας δὲ τὰς γεραιτέρων φίλει,ἀκόλαστα δ’ ἤθη λαμπρὰ συγγελᾶν μόνονμίσει· βραχεῖα τέρψις ἡδονῆς κακῆς.ἐξουσίᾳ δὲ μήποτ’ ἐντρυφῶν, τέκνον,αἰσχροὺς ἔρωτας δημοτῶν διωκαθεῖν.ὃ καὶ σίδηρον ἀγχόνας τ’ ἐφέλκεται,χρηστῶν πενήτων ἤν τις αἰσχύνῃ τέκνα.καὶ τοὺς πονηροὺς μήποτ’ αὔξαν’ ἐν πόλει·κακοὶ γὰρ ἐμπλησθέντες ἢ νομίσματοςἢ πόλεος ἐμπεσόντες εἰς ἀρχήν τινασκριτῶσιν, ἀδόκητ’ εὐτυχησάντων δόμων.ἀλλ’ ὦ τέκνον μοι δὸς χέρ’, ὡς θίγῃ πατήρ,καὶ χαῖρ’· ὑπ’ αἰδοῦς δ’ οὐ λίαν ἀσπάζομαι·γυναικόφρων γὰρ θυμὸς ἀνδρὸς οὐ σοφοῦ. εἷς μὲν λόγος μοι δεῦρ’ ἀεὶ περαίνεται.
ἐκ τῶν πόνων τοι τἀγάθ’ αὔξεται βροτοῖς.[ὁ δ’ ἡδὺς αἰὼν ἡ κακή τ’ ἀνανδρίαοὔτ’ οἶκον οὔτε πόλιν ἀνορθώσειεν ἄν.]
αἰδοῦς δὲ καὐτὸς δυσκρίτως ἔχω πέρι·καὶ δεῖ γὰρ αὐτῆς κἄστιν αὖ κακὸν μέγα.