ἀρ’ οἶσθ’ ὁθούνεχ’ οἱ μὲν εὐγενεῖς βροτῶνπένητες ὄντες οὐδὲν ἀλφάνουσ’ ἔτι,οἳ δ’ οὐδὲν ἦσαν πρόσθεν, ὄλβιοι δὲ νῦν,δόξαν φέρονται τοῦ νομίσματος χάρινκαὶ συμπλέκοντες σπέρμα καὶ γάμους τέκνων;δοῦναι δὲ πᾶς τις μᾶλλον ὀλβίῳ κακῷπρόθυμός ἐστιν ἢ πένητι κἀγαθῷ.κακὸς δ’ ὁ μὴ ἔχων, οἱ δ’ ἔχοντες ὄλβιοι. φιλοῦσι γάρ τοι τῶν μὲν ὀλβίων βροτοὶσοφοὺς τίθεσθαι τοὺς λόγους, ὅταν δέ τιςλειτῶν ἀπ’ οἴκων εὖ λέγῃ πένης ἀνήρ,γελᾶν· ἐγὼ δὲ πολλάκις σοφωτέρουςπένητας ἄνδρας εἰσορῶ τῶν πλουσίωνκαὶ 〈τοὺς〉 θεοῖσι μικρὰ θύοντας τέλητῶν βουθυτούντων ὄντας εὐσεβεστέρους.
ὅστις δόμους μὲν ἥδεται πληρουμένους,γαστρὸς δ’ ἀφαιρῶν σῶμα δύστηνος κακοῖ,τοῦτον νομίζω κἂν θεῶν συλᾶν βρέτητοῖς φιλτάτοις τε πολέμιον πεφυκέναι.
φεῦ, τοῖσι γενναίοισιν ὡς ἁπανταχοῦπρέπει χαρακτὴρ χρηστὸς εἰς εὐψυχίαν.
ἐς ταὐτὸν ἥκειν φημὶ ταῖς βροτῶν τύχαιςτόνδ’ ὃν καλοῦσιν αἰθέρ’, ᾧ τάδ’ ἔστι δή.οὗτος θέρους τε λαμπρὸν ἐκπέμπει σέλας,χειμῶνά τ’ αὔξει συντιθεὶς πυκνὸν νέφος,θάλλειν τε καὶ μή, ζῆν τε καὶ φθίνειν ποεῖ·οὕτω δὲ θνητῶν σπέρμα τῶν μὲν εὐτυχεῖλαμπρᾷ γαλήνῃ, τῶν δὲ συννέφει πάλιν,ζῶσίν τε σὺν κακοῖσιν, οἳ δ’ ὄλβου μέταφθίνουσ’ ἐτείοις προσφερεῖς μεταλλαγαῖς.
φίλος γὰρ ἦν μοι, καί μ’ ἔρως ἕλοι ποτὲοὐκ εἰς τὸ μῶρον οὐδέ μ’ εἰς Κύπριν τρέπων.
δοκεῖς τὸν Ἅιδην σῶν τι φροντίζειν γόωνκαὶ παῖδ’ ἀνήσειν τὸν σόν, εἰ θέλοις στένειν;παῦσαι· βλέπουσα δ’ εἰς τὰ τῶν πέλας κακὰῥᾴων γένοι’ ἄν, εἰ λογίζεσθαι θέλοιςὅσοι τε δεσμοῖς ἐκμεμόχθηνται βροτῶνὅσοι τε γηράσκουσιν ὀρφανοὶ τέκνων,τοὺς δ’ ἐκ μέγιστον ὀλβίας τυραννίδοςτὸ μηδὲν ὄντας· ταῦτά σε σκοπεῖν χρεών.
φεῦ φεῦ, παλαιὸς αἶνος ὡς καλῶς ἔχει·οὐκ ἂν γένοιτο χρηστὸς ἐκ κακοῦ πατρός.
πολλοῖς παρέστην κἀφθόνησα δὴ βροτῶνὅστις κακοῖσιν ἐσθλὸς ὢν ὅμοιος ᾖ,λόγων ματαίων εἰς ἅμιλλαν ἐξιών.τὸ δ’ ἦν ἄρ’ οὐκ ἀκουστὸν οὐδ’ ἀνασχετόν,σιγᾶν κλύοντα δεινὰ πρὸς κακιόνων.
τυραννικόν τοι πόλλ’ ἐπίστασθαι λέγειν.
εἰς δ’ εὐγένειαν ὀλίγ’ ἔχω φράσαι καλά·ὁ μὲν γὰρ ἐσθλὸς εὐγενὴς ἔμοιγ’ ἀνήρ,ὁ δ’ οὐ δίκαιος κἂν ἀμείνονος πατρὸςΖηνὸς πεφύκῃ, δυσγενὴς εἶναι δοκεῖ.
μὴ νεῖκος, ὦ γεραιέ, κοιράνοις τίθου·σέβειν δὲ τοὺς κρατοῦντας ἀρχαῖος νόμος.
ὄντων δὲ παίδων καὶ πεφυκότος γένουςκαινοὺς φυτεῦσαι παῖδας ἐν δόμοις θέλεις,ἔχθραν μεγίστην σοῖσι συμβάλλων τέκνοις.
πατέρα τε παισὶν ἡδέως συνεκφέρεινφίλους ἔρωτας ἐκβαλόντ’ αὐθαδίαν,παῖδάς τε πατρί· καὶ γὰρ οὐκ αὐθαίρετοιβροτοῖς ἔρωτες οὐδ’ ἑκουσία νόσος.σκαιόν τι δὴ τὸ χρῆμα γίγνεσθαι φιλεῖ,θεῶν ἀνάγκας ὅστις ἰᾶσθαι θέλει.
Κύπρις γὰρ οὐδὲν νουθετουμένη χαλᾷ,ἤν τ’ αὗ βιάζῃ, μᾶλλον ἐντείνειν φιλεῖ,κἄπειτα τίκτει πόλεμον· εἰς δ’ ἀνάστασινδόμων περαίνει πολλάκις τὰ τοιάδε.
μή μοί ποτ’ εἴη χρημάτων νικωμένῳκακῷ γενέσθαι, μηδ’ ὁμιλοίην κακοῖς.
. .τί μ’ ἄρτι πημάτων λελησμένηνὀρθοῖς;
θάρσει· τό τοι δίκαιον ἰσχύει μέγα.
νέος, πόνοις δέ γ’ οὐκ ἀγύμναστος φρένας.
ἐγὼ νομίζω πατρὶ φίλτατον τέκναπαισίν τε τοὺς τεκόντας, οὐδὲ συμμάχουςἄλλους γενέσθαι φήμ’ ἂν ἐνδικωτέρους.