φησίν τις εἶναι δῆτ’ ἐν οὐρανῷ θεούς;οὐκ εἰσίν, οὐκ εἶσ’, εἴ τις ἀνθρώπων θέλειμὴ τῷ παλαιῷ μῶρος ὢν χρῆσθαι λόγῳ.σκέψασθε δ’ αὐτοί, μὴ ἐπὶ τοῖς ἐμοῖς λόγοιςγνώμην ἔχοντες. φήμ’ ἐγὼ τυραννίδακτείνειν τε πλείστους κτημάτων τ’ ἀποστερεῖνὅρκους τε παραβαίνοντας ἐκπορθεῖν πόλεις·καὶ ταῦτα δρῶντες μᾶλλόν εἰσ’ εὐδαίμονεςτῶν εὐσεβούντων ἡσυχῇ καθ’ ἡμέραν.πόλεις τε μικρὰς οἶδα τιμώσας θεούς,αἳ μειζόνων κλύουσι δυσσεβεστέρωνλόγχης ἀριθμῷ πλείονος κρατούμεναι.οἶμαι δ’ ἂν ὑμᾶς, εἴ τις ἀργὸς ὢν θεοῖςεὔχοιτο καὶ μὴ χειρὶ συλλέγοι βίον,τὰ θεῖα πυργοῦσιν αἱ κακαί τε συμφοραί.
τοῖς πράγμασιν γὰρ οὐχὶ θυμοῦσθαι χρεών·μέλει γὰρ αὐτοῖς οὐδέν· ἀλλ’ οὑντυγχάνωντὰ πράγματ’ ὀρθῶς ἢν τιθῇ, πράσσει καλῶς.
δόλοι δὲ καὶ σκοτεινὰ μηχανήματαχρείας ἀνάνδρου φάρμαχ’ ηὕρηται βροτοῖς.
νείκη γὰρ ἀνδρῶν φόνια καὶ μάχας χρεὼνδόλοισι κλέπτειν· τῆς δ’ ἀληθείας ὁδὸςφαύλη τίς ἐστι· ψεύδεσιν δ’ Ἄρης φίλος.
ἀεὶ γὰρ ἄνδρα σκαιὸν ἰσχυρὸν φύσειἧσσον δέδοικα τἀσθενοῦς τε καὶ σοφοῦ.
ὦ παῖ, νέων τοι δρᾶν μὲν ἔντονοι χέρες,γνῶμαι δ’ ἀμείνους εἰσὶ τῶν γεραιτέρων·ὁ γὰρ χρόνος δίδαγμα ποικιλώτατον.
πρὸς τὴν νόσον τοι καὶ τὸν ἰατρὸν χρεὼνἰδόντ’ ἀκεῖσθαι, μὴ ἐπιτὰξ τὰ φάρμακαδιδόντ’, ἐάν μὴ ταῦτα τῇ νόσῳ πρέπῃ.νόσοι δὲ θνητῶν αἵ μέν εἰσ’ αὐθαίρετοι,αἳ δ’ ἐκ θεῶν πάρεισιν, ἀλλὰ τῷ νόμῳἰώμεθ’ αὐτάς. ἀλλά σοι λέξαι θέλω,εἰ θεοί τι δρῶσιν αἰσχρόν, οὐκ εἰσὶν θεοί.
τιμή σ’ ἐπαίρει τῶν πέλας μεῖζον φρονεῖν.θνήσκοιμ’ ἄν· οὐ γὰρ ἄξιον λεύσσειν φάοςκακοὺς ὁρῶντας ἐκδίκως τιμωμένους.
φθονοῦσιν αὐτοὶ χείρονες πεφυκότες·εἰς τἀπίσημα δ’ ὁ φθόνος πηδᾶν φιλεῖ.
ἤδη γὰρ εἶδον καὶ δίκης παραστάταςἐσθλοὺς πονηρῷ τῷ φθόνῳ νικωμένους.
ἀνὴρ δὲ χρηστὸς χρηστὸν οὐ μισεῖ ποτε,κακὸς κακῷ δὲ συντέτηκεν ἡδονῇ·φιλεῖ δὲ θοὑμόφυλον ἀνθρώπους ἄγειν.
ὡς ἔμφυτος μὲν πᾶσιν ἀνθρώποις κάκη·ὅστις δὲ πλεῖστον μισθὸν εἰς χεῖρας λαβὼνκακὸς γένηται, τῷδε συγγνώμη μὲν οὔ,πλείω δὲ μισθὸν μείζονος τόλμης ἔχωντὸν τῶν ψεγόντων ῥᾷον ἂν φέροι λόγον. οὐκ ἂν γένοιτο τραῦμ’, ἐάν τις ἐγξέσῃθάμνοις ἑλείοις, οὐδ’ ἂν ἐκ μητρὸς κακῆςἐσθλοὶ γένοιντο παῖδες εἰς ἀλκὴν δορός.
πρὸς τὴν ἀνάγκην πάντα τἄλλ’ ἔστ’ ἀσθενῆ.
οἴμοι· τί δ’ οἴμοι; θνητά τοι πεπόνθαμεν.
ὁρᾷς δ’ ἀέλπτους μυρίων ἀναστροφάς·πολλοὶ μὲν οἶδμα διέφυγον θαλάσσιον,πολλοὶ δὲ λόγχαις πολεμίων ἀμείνονεςἥσσους γεγῶτες κρείσσον’ ἦλθον εἰς τύχην. θάρσος δὲ πρὸς τὰς συμφορὰς μέγα σθένει.
οὐδέποτ’ εὐτυχίαν κακοῦ ἀνδρὸς ὑπέρφρονά τ’ ὄλβονβέβαιον εἰκάσαι χρεών,οὐδ’ ἀδίκων γενεάν· ὁ γὰρ οὐδενὸς ἐκφὺςχρόνος δικαίους ἐπάγων κανόναςδείκνυσιν ἀνθρώπων κακότητας ἐμοί.
ποῦ δή τὸ σαφὲς θνατοῖσι βιοτᾶς;θοαῖσι μὲν ναυσὶ πόρον πνοαὶ κατὰ βένθος ἅλιονἰθύνουσι· τύχας δὲ θνητῶντὸ μὲν μέγ’ εἰς οὐδὲν ὁ πολὺς χρόνοςμεθίστησι, τὸ δὲ μεῖον αὔξων
καὶ ξεστὸν ὄχθον Δαναϊδῶν ἑδρασμάτωνστὰς ἐν μέσοισιν εἶπε κηρύκων . .