σκῦλα μὲν βροτοφθόραχαίρεις ὁρῶσα καὶ νεκρῶν ἐρείπια,κοὐ μυσαρά σοι ταῦτ’ ἐστίν· εἰ δ’ ἐγὼ ἔτεκον,δεινὸν τόδ’ ἡγῇ;
δεινὴ πόλις νοσοῦσ’ ἀνευρίσκειν κακά.
καὶ βουθυτεῖν γὰρ ἠξίους ἐμὴν χάριν.
Ἔρωτα δ’ ὅστις μὴ θεὸν κρίνει μέγανκαὶ τῶν ἀπάντων δαιμόνων ὑπέρτατον,ἢ σκαιός ἐστιν ἢ καλῶν ἄπειρος ὢνοὐκ οἶδε τὸν μέγιστον ἀνθρώποις θεόν.
οὐ τῶν κακούργων οἶκτος ἀλλὰ τῆς δίκης.
πτηνὰς διώκεις, ὦ τέκνον, τὰς ἐλπίδας.οὐχ ἡ τύχη γε· τῆς τύχης δ’ οὐχ εἷς τρόπος.
τίς δ’ οὐχὶ χαίρει νηπίοις ἀθύρμασιν;
πᾶσιν γὰρ ἀνθρώποισιν, οὐχ ἡμῖν μόνον,ἢ καὶ παραυτίκ’ ἢ χρόνῳ δαίμων βίονἔσφηλε, κοὐδεὶς διὰ τέλους εὐδαιμονεῖ.
τὸ γὰρ ἐπιεικὲς ὠφελεῖ τὰς ξυμφοράς.
κακῶς δ’ ὄλοιντο πάντες οἳ τυραννίδιχαίρουσιν ὀλίγῃ τ’ ἐν πόλει μοναρχίᾳ·τοὐλεύθερον γὰρ ὄνομα παντὸς ἄξιον,κἂν σμίκρ’ ἔχῃ τις, μεγάλ’ ἔχειν νομιζέτω.
γυναῖκές ἐσμεν· τὰ μὲν ὄκνῳ νικώμεθα,τὰ δ’ οὐκ ἂν ἡμῶν θράσος ὑπερβάλοιτό τις.
ποῖ; πῶς δὲ λήσει; τίς δὲ νῶν πιστὸς φίλος;ζητῶμεν· ἡ δόκησις ἀνθρώποις κακόν,καὶ τοὐπιχειρεῖν γ’ ἐξαμαρτάνειν φιλεῖ.
κέρας ὄρθιον
ἀπενήσω
διέφθειρε
φιλοτραφής
κακῶν γὰρ ὄντων μυρίων καθ’ Ἑλλάδαοὐδὲν κάκιόν ἐστιν ἀθλητῶν γένους·οἳ πρῶτα μὲν ζῆν οὔτε μανθάνουσιν εὖοὔτ’ ἂν δύναιντο· πῶς γὰρ ὅστις ἔστ’ ἀνὴργνάθου τε δοῦλος νηδύος θ’ ἡσσημένοςκτήσαιτ’ ἂν ὄλβον εἰς ὑπερβολὴν πατρός;οὐδ’ αὖ πένεσθαι κἀξυπηρετεῖν τύχαιςοἷοί τ’ · ἔθη γὰρ οὐκ ἐθισθέντες καλὰσκληρῶς μεταλλάσσουσιν εἰς τἀμήχανον.λαμπροὶ δ’ ἐν ἥβῃ καὶ πόλεως ἀγάλματαφοιτῶσ’· ὅταν δὲ προσπέσῃ γῆρας πικρόν,τρίβωνες ἐκβαλόντες οἴχονται κρόκας.ἐμεμψάμην δὲ καὶ τὸν Ἐλλήνων νόμον,οἳ τῶνδ’ ἕκατι σύλλογον ποιούμενοιτιμῶσ’ ἀχρείους ἡδονὰς δαιτὸς χάριν.τίς γὰρ παλαίσας εὖ, τίς ὠκύπους ἀνὴρἢ δίσκον ἄρας ἢ γνάθον παίσας καλῶςπόλει πατρῴᾳ στέφανον ἤρκεσεν λαβών;πότερα μαχοῦνται πολεμίοισιν ἐν χεροῖνδίσκους ἔχοντες ἢ δι’ ἀσπίδων χερὶθείνοντες ἐκβαλοῦσι πολεμίους πάτρας;οὐδεὶς σιδήρου ταῦτα μωραίνει πέλαςστάς. ἄνδρας χρὴ σοφούς τε κἀγαθοὺςφύλλοις στέφεσθαι, χὥστις ἡγεῖται πόλεικάλλιστα σώφρων καὶ δίκαιος ὢν ἀνήρ,ὅστις τε μύθοις ἔργ’ ἀπαλλάσσει κακὰμάχας τ’ ἀφαιρῶν καὶ στάσεις· τοιαῦτα γὰρπόλει τε πάσῃ πᾶσί θ’ Ἕλλησιν καλά. τοὺς ὄνους τοὺς λαρκαγωγοὺς ἐξ ὄρους οἴσειν ξύλα
σχοινίνας γὰρ ἵπποισι φλοίνας ἡνίας πλέκει.
ἐγὼ τὸ μὲν δὴ πανταχοῦ θρυλούμενονκράτιστον εἶναι φημὶ μὴ φῦναι βροτῷ·τρισσῶν δὲ μοιρῶν ἐγκρινῶ νικᾶν μίαν,πλούτου τε χὥτῳ σπέρμα γενναῖον προσῇπενίας τ’· ἀριθμὸν γὰρ τοσόνδε προυθέμην.ὁ μὲν ζάπλουτος, εἰς γένος δ’ οὐκ εὐτυχής,ἀλγεῖ μὲν ἀλγεῖ, παγκάλως δ’ ἀλγύνεταιὄλβου διοίγων θάλαμον ἥδιστον χερί.ἔξω δὲ βαίνων τοῦδε τὸν πάρος χρόνονπλουτῶν ὑπ’ ἄτης ζεῦγλαν ἀσχάλλει πεσών.ὅστις δὲ γαῦρον σπέρμα γενναῖόν τ’ ἔχωνβίου σπανίζει, τῷ γένει μὲν εὐτυχεῖ,πενίᾳ δ’ ἐλάσσων ἐστίν, ἐν δ’ ἀλγύνεταιφρονῶν, ὑπ’ αἰδοῦς δ’ ἔργ’ ἀπωθεῖται χερῶν.ὁ δ’ οὐδὲν οὐδείς, διὰ τέλους δὲ δυστυχῶντοσῷδε νικᾷ· τοῦ γὰρ εὖ τητώμενοςοὐκ οἶδεν, ἀεὶ δυστυχῶν κακῶς τ’ ἔχων.οὕτως ἄριστον μὴ πεπειρᾶσθαι καλῶν.ἐκεῖνο γὰρ μεμνήμεθ’ · οἷος ἦν ποτεκἀγὼ μετ’ ἀνδρῶν ἡνίκ’ ηὐτύχουν βίῳ