νεανίας τε καὶ πένης σοφός θ’ ἅμα·ταῦτ’ εἰς ἓν ἐλθόντ’ ἄξι’ ἐνθυμήσεως.

τί δ’ οὐκ ἂν εἴη χρηστὸς ὄλβιος γεγώς;

οὐκ ἔστι πενίας ἱερὸν αἰσχίστης θεοῦ.μισῶ γὰρ ὄντως οἵτινες φρονοῦσι μέν,φρονοῦσι δ’ οὐδὲν ὥς γε χρημάτων ὕπερ.

μὴ πλούσιον θῇς· ἐνδεέστερος γὰρ ὢνταπεινὸς ἔσται· κεῖνο δ’ ἰσχύει μέγα,πλοῦτος λαβών 〈τε〉 τοῦτον εὐγενὴς ἀνήρ.

τυραννίδ’ ἥ θεῶν δευτέρα νομίζεται·τὸ μὴ θανεῖν γὰρ οὐκ ἔχει, τὰ δ’ ἄλλ’ ἔχει.

κρείσσω γὰρ οὔτε δοῦλον οὔτ’ ἐλεύθεροντρέφειν ἐν οἴκοις ἀσφαλὲς τοῖς σώφροσιν.

ἐκ τῶν δικαίων γὰρ νόμοι τ’ αὐξήματαμεγάλα φέρουσι πάντα δ’ ἀνθρώποις. .τάδ’ ἐστὶ χρήματ’, ἤν τις εὐσεβῇ θεόν.

ἀπλοῦς ὁ μῦθος, μὴ λέγ’ εὖ· τὸ γὰρ λέγεινεὖ δεινόν ἐστιν, εἰ φέρει τινα βλάβην.

πόλλ’, ὦ τέκνον, σφάλλουσιν ἀνθρώπους θεοί.τὸ ῥᾷστον εἶπας, αἰτιάσασθαι θεούς.

δοκεῖς τὰ τῶν θεῶν ξυνετὰ νικήσειν ποτὲκαὶ τὴν Δίκην που μάκρ’ ἀπῳκίσθαι βροτῶν·ἢ δ’ ἐγγύς ἐστιν, οὐχ ὁρωμένη δ’ ὁρᾷὃν χρὴ κολάζειν τ’ οἶδεν· ἀλλ’ οὐκ οἶσθα σὺὁπόταν ἄφνω μολοῦσα διολέσῃ κακούς.

μακάριος ὅστις νοῦν ἔχων τιμᾷ θεὸνκαὶ κέρδος αὐτῷ τοῦτο ποιεῖται μέγα.

πολλοὺς δ’ ὁ θυμὸς ὁ μέγας ὤλεσεν βροτῶνἥ τ’ ἀξυνεσία, δύο κακὼ τοῖς χρωμένοις.

τῷ γὰρ βιαίῳ κἀγρίῳ τὸ μαλθακὸνεἰς ταὐτὸν ἐλθὸν τοῦ λίαν παρείλετο.

ὀργῇ δὲ φαύλῃ πόλλ’ ἔνεστ’ ἀσχήμονα.

ἔπαυσ’ ὁδουροὺς λυμεῶνας

ἔσῳσα δούλην οὖσαν· οἱ γὰρ ἥσσονεςτοῖς κρείσσοσιν φιλοῦσι δουλεύειν βροτῶν.

πάλαι σκοποῦμαι τὰς τύχας τῶν βροτῶνὡς εὖ μεταλλάσσουσιν· ὃς γὰρ ἂν σφαλῇεἰς ὀρθὸν ἔστη χώ πρὶν εὐτυχῶν πίτνει.

ἔστι καὶ παρὰ δάκρυσικείμενον ἡδὺ βροτοῖς, ὅτανἄνδρα φίλον στενάχῃ τις ἐν οἴκῳ.

τὰ γὰρ οὐκ ὀρθῶς πρασσόμεν’ ὀρθῶςτοῖς πράσσουσιν κακὸν ἦλθεν.

νοῦ δ’ οἶνος ἐξέστησέ μ’· ὁμολογῶ δέ σεἀδικεῖν, τὸ δ’ ἀδίκημ’ ἐγένετ’ οὐχ ἑκούσιον.