νόσον ἔχειν

εὐθύδημον

Δαναὸς ὁ πεντήκοντα θυγατέρων πατὴρΝείλου λιπὼν κάλλιστον ἐκ γαίας ὕδωρ,ὃς ἐκ μελαμβρότοιο πληροῦται ῥοὰςΑἰθιοπίδος γῆς, ἡνίκ’ ἂν τακῇ χιὼντέθριππ’ ἄγοντος ἡλίου κατ’ αἰθέρα,ἐλθὼν ἐς Ἄργος ᾤκισ’ Ἰνάχου πόλιν·Πελασγιώτας δ’ ὠνομασμένους τὸ πρὶνΔαναοὺς καλεῖσθαι νόμον ἔθηκ’ ἀν’ Ἑλλάδα.

βασιλεῦ χώρας τῆς πολυβώλουΚισσεῦ, πεδίον πυρὶ μαρμαίρει

οὐ γὰρ ὑπερθεῖν κύματος ἄκρανδυνάμεσθ’· ἔτι γὰρ θάλλει πενίακακὸν ἔχθιστον, φεύγει δ’ ὄλβος.

ἡμῶν τί δῆτα τυγχάνεις χρείαν ἔχων;πατέρων γὰρ ἐσθλῶν ἐλπίδας δίδως γεγώς.

ἐν τοῖς τέκνοις γὰρ ἁρετὴ τῶν εὐγενῶνἔλαμψε, κρεῖσσόν τ’ ἐστὶ πλουσίου γάμου〈γένος〉· πένης γὰρ οὐκ ἐκεῖν’ ἀπώλεσεντὸ τοῦ πατρὸς γενναῖον.

σοὶ δ’ εἶπον, ὦ παῖ, τὰς τύχας ἐκ τῶν πόνωνθηρᾶν· ὁρᾶς γὰρ πατέρα σὸν τιμώμενον.

πατρὸς δ’ ἀνάγκη παισὶ πείθεσθαι λόγῳ.

πλουτεῖς, ὁ πλοῦτος δ’ ἀμαθία δειλόν θ’ ἅμα.

σὺν μυρίοισι τὰ καλὰ γίγνεται πόνοις.

νεανίαν γὰρ ἄνδρα χρὴ τολμᾶν ἀεί·οὐδεὶς γὰρ ὢν ῥᾴθυμος εὐκλεὴς ἀνήρ,ἀλλ’ οἱ πόνοι τίκτουσι τὴν εὐδοξίαν.

οὐκ ἔστιν ὅστις ἡδέως ζητῶν βιοῦνεὔκλειαν εἰσεκτήσατ’, ἀλλὰ χρὴ πονεῖν.

ὁ δ’ ἡδὺς αἰὼν ἡ κακή τ’ ἀνανδρίαοὔτ’ οἶκον οὔτε πόλιν ἀνορθώσειεν ἄν.

ἐμὲ δ’ ἄρ’ οὐμοχθεῖν δίκαιον; τίς δ’ ἄμοχθος εὐκλεής;τίς τῶν μεγίστων δειλὸς ὢν ὠρέξατο;

ἐγὼ δὲ τὸν σὸν κρᾶτ’ ἀναστέψαι θέλω.

φέρει δὲ καὶ τοῦτ’ οὐχὶ μικρόν, εὐγενὴςἀνὴρ στρατηγῶν εὐκλεᾶ τ’ ἔχων φάτιν.

ὀλίγον ἄλκιμον δόρυκρεῖσσον στρατηγοῦ μυρίου στρατεύματος.

ὀλίγοι γὰρ ἐσθλοὶ κρείσσονες πολλῶν κακῶν.

ἓν δέ σοι μόνον προφωνῶ, μὴ ἐπὶ δουλείαν ποτὲζῶν ἑκὼν ἔλθῃς παρὸν σοὶ κατθανεῖν ἐλευθέρῳ.