φρονῶ δ’ ὃ πάσχω, καὶ τόδ’ οὐ σμικρὸν κακόν·τὸ μὴ εἰδέναι γὰρ ἡδονὴν ἔχει τινὰνοσοῦντα, κέρδος δ’ ἐν κακοῖς ἀγνωσία.
ὦ παῖ, γένοιντ’ ἂν εὖ λελεγμένοι λόγοιψευδεῖς, ἐπῶν δὲ κάλλεσιν νικῷεν ἂντἀληθές· ἀλλ’ οὐ τοῦτο τἀκριβέστατον,ἀλλ’ ἡ φύσις καὶ τοὐρθόν· ὃς δ’ εὐγλωσσίᾳνικᾷ, σοφὸς μέν, ἀλλ’ ἐγὼ τὰ πράγματακρείσσω νομίζω τῶν λόγων ἀεί ποτε.
κύουσα τίκτω ἡνίκ’ ἠγόμην πάλιν
εἰ δ’ ἠμελήθην ἐκ θεῶν καὶ παῖδ’ ἐμώ,ἔχει λόγον καὶ τοῦτο· τῶν πολλῶν βροτῶνδεῖ τοὺς μὲν εἶναι δυστυχεῖς, τοὺς δ’ εὐτυχεῖς.
οὐ σωφρονίζειν ἔμαθον· αἰδεῖσθαι δὲ χρή,γύναι, τὸ λίαν καὶ φυλάσσεσθαι φθόνον.
οὐδὲ γὰρ λάθρᾳ δοκῶφωτὸς κακούργου σχήματ’ ἐκμιμούμενονσοὶ Ζῆν’ ἐς εὐνὴν ὥσπερ ἄνθρωπον μολεῖν.
φεῦ φεῦ, βροτείων πημάτων ὅσαι τύχαιὅσαι τε μορφαί· τέρμα δ’ οὐκ εἴποι τις ἄν.
εἰ νοῦς ἔνεστιν· εἰ δὲ μή, τί δεῖ καλῆςγυναικός, εἰ μὴ τὰς φρένας χρηστὰς ἔχοι;
κόρος δὲ πάντων· καὶ γὰρ ἐκ καλλιόνωνλέκτροις ἐπ’ αἰσχροῖς εἶδον ἐκπεπληγμένους,δαιτὸς δὲ πληρωθείς τις ἄσμενος πάλινφαύλῃ διαίτῃ προσβαλὼν ἥσθη στόμα.
κῆδος καθ’ αὐτὸν τὸν σοφὸν κτᾶσθαι χρεών.
πᾶσι δ’ ἀγγέλλω βροτοῖςἐσθλῶν ἀπ’ ἀλόχων εὐγενῆ σπείρειν τέκνα.
οὐ χρή ποτ’ ἄνδρα δοῦλον ὄντ’ ἐλευθέραςγνώμας διώκειν οὐδ’ ἐς ἀργίαν βλέπειν.
. .τὸ δοῦλον οὐχ ὁρᾷς ὅσον κακόν;
φεῦ φεῦ, τὸ δοῦλον ὡς ἁπανταχῇ γένοςπρὸς τὴν ἐλάσσω μοῖραν ὥρισεν θεός.
κόσμος δὲ σιγὴ στεγανὸς ἀνδρὸς οὐ κακοῦ·τὸ δ’ ἐκλαλοῦν τοῦθ’ ἡδονῆς μὲν ἅπτεται,κακὸν δ’ ὁμίλημ’, ἀσθενὲς δὲ καὶ πόλει.
πολλοὶ δὲ θνητῶν τοῦτο πάσχουσιν κακόν·γνώμῃ φρονοῦντες οὐ θέλουσ’ ὑπηρετεῖνψυχῇ τὰ πολλὰ πρὸς φίλων νικώμενοι.
εἰ δέ που τύχοιπέριξ ἑλίξας εἷλκε . . ὁμοῦ λαβὼνγυναῖκα πέτραν δρῦν μεταλλάσσων ἀεί.
τήν τοι Δίκην λέγουσι παῖδ’ εἶναι χρόνου,δείκνυσι δ’ ἡμῶν ὅστις ἐστὶ μὴ κακός.
Δίκα τοι Δίκα χρόνιος, ἀλλ’ ὅμως ὑποπεσοῦσ’ἔλαθεν, ὅταν ἔχῃ τιν’ ἀσεβῆ βροτῶν.
Ζῆθον μὲν ἐλθόνθ’ ἁγνὸν ἐς Θήβης πέδονοἰκεῖν κελεύω, τὸν δὲ μουσικώτατονκλεινὰς Ἀθήνας ἐκπερᾶν Ἀμφίονα.