. . . ἀμελεῖς ὧν 〈σε φροντίζειν ἐχρῆν·〉ψυχῆς φύσιν 〈γὰρ〉 ὧδε γενναίαν 〈λαχὼν〉γυναικομίμῳ διαπρέπεις μορφώματι. . . . . κοὔτ’ ἂν ἀσπίδος κύτει〈καλῶς〉 ὁμιλήσειας οὔτ’ ἄλλων ὕπερνεανικὸν βούλευμά βουλεύσαιό 〈τι〉.
πῶς γὰρ σοφὸν τοῦτ’ ἔστιν, ἥτις εὐφυᾶλαβοῦσα τέχνη φῶτ’ ἔθηκε χείρονα;
ἀνὴρ γὰρ ὅστις εὖ βίον κεκτημένοςτὰ μὲν κατ’ οἴκους ἀμελίᾳ παρεὶς ἐᾷ,μολπαῖσι δ’ ἡσθεὶς τοῦτ’ ἀεὶ θηρεύεται,ἀργὸς μὲν οἴκοις καὶ πόλει γενήσεται,φίλοισι δ’ οὐδείς· ἡ φύσις γὰρ οἴχεται,ὅταν γλυκείας ἡδονῆς ἥσσων τις ᾖ.
ἀλλ’ ἐμοὶ πιθοῦ·παῦσαι μελῳδῶν, πολέμων δ’ εὐμουσίανἄσκει· τοιαῦτ’ ἄειδε καὶ δόξεις φρονεῖν,σκάπτων, ἀρῶν γῆν, ποιμνίοις ἐπιστατῶν,ἄλλοις τὰ κομψὰ ταῦτ’ ἀφεὶς σοφίσματα,ἐξ ὧν κενοῖσιν ἐγκατοικήσεις δόμοις.
ἐκ παντὸς ἄν τις πράγματος δισσῶν λόγωνἀγῶνα θεῖτ’ ἄν, εἰ λέγειν εἴη σοφός.
λύρα βοῶν . . ῥύσι’ ἐξερρύσατο
. . κρεῖσσον ὄλβου κτῆμα
χρόνος θεῶν τε πνεῦμ’ ἔρως θ’ ὑμνῳδίας
ὅστις δὲ πράσσει πολλὰ μὴ πράσσειν παρόν,μῶρος, παρὸν ζῆν ἡδέως ἀπράγμονα.
ὁ δ’ ἥσυχος φίλοισί τ’ ἀσφαλὴς φίλοςπόλει τ’ ἄριστος. μὴ τὰ κινδυνεύματααἰνεῖτ’ · ἐγὼ γὰρ οὔτε ναυτίλον φιλῶτολμῶντα λίαν οὔτε προστάτην χθονός.
ἅπαντα τίκτει χθὼν πάλιν τε λαμβάνει.
τοιόσδε θνητῶν τῶν ταλαιπώρων βίος·οὔτ’ εὐτυχεῖ τὸ πάμπαν οὔτε δυστυχεῖ.[εὐδαιμονεῖ τε καὖθις οὐκ εὐδαιμονεῖ.]τί δῆτ’ ἐν ὄλβῳ μὴ σαφεῖ βεβηκότεςοὐ ζῶμεν ὡς ἥδιστα μὴ λυπούμενοι;
βροτοῖσιν εὔκρας οὐ γένοιτ’ ἂν ἡδονή.
εἰ δ’ εὐτυχῶν τις καὶ βίον κεκτημένοςμηδὲν δόμοισι τῶν καλῶν πειράσεται,ἐγὼ μὲν οὔποτ’ αὐτὸν ὄλβιον καλῶ,φύλακα δὲ μᾶλλον χρημάτων εὐδαίμονα.
τὸ δ’ ἀσθενές μου καὶ τὸ θῆλυ σώματοςκακῶς ἐμέμφθης· εἰ γὰρ εὖ φρονεῖν ἔχω,κρεῖσσον τόδ’ ἐστὶ καρτεροῦ βραχίονος.
γνώμαις γὰρ ἀνδρὸς εὖ μὲν οἰκοῦνται πόλεις,εὖ δ’ οἶκος, εἴς τ’ αὖ πόλεμον ἰσχύει μέγα·σοφὸν γὰρ ἓν βούλευμα τὰς πολλὰς χέραςνικᾷ, σὺν ὄχλῳ δ’ ἀμαθία πλεῖστον κακόν.
καὶ μὴν ὅσοι μὲν σαρκὸς εἰς εὐεξίανἀσκοῦσι βίοτον, ἢν σφαλῶσι χρημάτων,κακοὶ πολῖται· δεῖ γὰρ ἄνδρ’ εἰθισμένονἀκόλαστον ἦθος γαστρὸς ἐν ταὐτῷ μένειν.
ἐγὼ μὲν οὖν ᾄδοιμι καὶ λέγοιμί τισοφόν, ταράσσων μηδὲν ὧν πόλις νοσεῖ.
ἔνδον δὲ θαλάμοις βουκόλον. . . .κομῶντα κισσῷ στῦλον εὐίου θεοῦ.
πόλλ’ ἔστιν ἀνθρώποισιν, ὦ ξένοι, κακά.