ἀνδρὸς φίλου δὲ χρυσὸς ἀμαθίας μέταἄχρηστος, εἰ μὴ κἀρετὴν ἔχων τύχοι.

ἄριστον ἀνδρὶ κτῆμα συμπαθὴς γυνή.

ἄκουσον· οὐ γὰρ οἱ κακῶς πεπραγότεςσὺν ταῖς τύχαισι τοὺς λόγους ἀπώλεσαν.

τὸ μῶρον αὐτῷ τοῦ πατρὸς νόσημ’ ἔνι·φιλεῖ γὰρ οὕτως ἐκ κακῶν εἶναι κακούς.

ἡ γὰρ δόκησις πατράσι παῖδας εἰκέναι·τὰ πολλὰ ταύτῃ γίγνεται τέκνων πέρι.

ὀνόματι μεμπτὸν τὸ νόθον, ἡ φύσις δ’ ἴση.

. . ἐπ’ ἄκραν ἥκομεν γραμμὴν κακῶν.

οὐκ ἔστι Πειθοῦς ἱερὸν ἄλλο πλὴν λόγος,καὶ βωμὸς αὐτῆς ἔστ’ ἐν ἀνθρώπου φύσει.

δεῖ τοῖσι πολλοῖς τὸν τύραννον ἁνδάνειν.

οὔτ’ εἰκὸς ἄρχειν οὔτε χρῆν εἶναι νόμοντύραννον εἶναι· μωρία δὲ καὶ θέλεινὃς τῶν ὁμοῖων βούλεται κρατεῖν μόνος.

οἰκεῖος ἀνθρώποισι γίγνεσθαι φιλεῖπόλεμος ἐν ἀστοῖς, ἢν διχοστατῇ πόλις.

[μὴ οὖν ἔθελε λυπεῖν σαυτὸν ἐξειδὼς ὅτιπολλάκι τὸ λυποῦν ὕστερον χαρὰν ἄγεικαὶ τὸ κακὸν ἀγαθοῦ γίγνεται παραίτιον.]

ὅστις δὲ πρὸς τὸ πῖπτον εὐλόφως φέρει,τὸν δαίμον’ οὗτος ἧσσόν ἐστιν ἄθλιος.

θάνατος γὰρ ἀνθρώποισι νεικέων τέλοςἔχει· μαθεῖν δὲ πᾶσίν ἐστιν εὐμαρές.τίς γὰρ πετραῖον σκόπελον οὐτάζων δορὶὀδύναισι δώσει; τίς δ’ ἀτιμάζων νέκυς,εἰ μηδὲν αἰσθάνοιντο τῶν παθημάτων;

ὦ παῖ Διώνης, ὡς ἔφυς μέγας θεός,Διόνυσε, θνητοῖς τ’ οὐδαμῶς ὑποστατός.

Οἰνόῃσύγχορτα ναίω πεδία ταῖς τ’ Ἐλευθεραῖς

Ὑσιαί

τὸν μὲν κίκλησκε Ζῆθον· ἐζήτησε γὰρτόκοισιν εὐμάρειαν ἡ τεκοῦσά νιν.

λαμπρός θ’ ἕκαστος κἀπὶ τοῦτ’ ἐπείγεταινέμων τὸ πλεῖστον ἡμέρας τούτῳ μέρος,ἵν’ αὐτὸς αὑτοῦ τυγχάνει κράτιστος ὤν.

μοῦσάν τιν’ ἄτοπον εἰσάγεις, ἀσύμφορον,ἀργόν, φίλοινον, χρημάτων ἀτημελῆ.