χρήμασιν γὰρ εὐτυχῶ·ταῖς συμφοραῖσι δ’, ὡς ὁρᾷς, οὐκ εὐτυχῶ.
μὴ τὸν ἐμὸν οἴκει νοῦν· ἐγὼ γὰρ ἀρκέσω.
ὁρῶ δὲ πρὸς τὰ παρθένου θοινάματακῆτος θοάζον ἐξ Ἀτλαντικῆς ἁλός.
πᾶς δὲ ποιμένων ἔρρει λεώς,ὃ μὲν γάλακτος κίσσινον φέρων σκύφοςπόνων ἀναψυκτῆρ’, ὃ δ’ ἀμπέλων γάνος.
οἱ κατ’ οἶκον ἀμφὶ δαῖτα καὶ τράπεζαν
τέλειος
νεότης μ’ ἐπῆρε καὶ θράσος τοῦ νοῦ πλέον.
οὐκ ἔστιν ὅστις εὐτυχὴς ἔφυ βροτῶν,ὃν μὴ τὸ θεῖον ὡς τὰ πολλὰ συνθέλει.
τήν τοι Δίκην λέγουσι παῖδ’ εἶναι Διὸςἐγγύς τε ναίειν τῆς βροτῶν ἁμαρτίας.
. . .τὸ δαιμόνιον οὐχ ὁρᾷςὅπῃ μοίρας διεξέρχεται;στρέφει δ’ ἄλλους ἄλλως εἰς ἁμέραν.
ὃ μὲν ὄλβιος ἦν, τὸ δ’ ἀπέκρυψενθεὸς ἐκ κείνων τῶν ποτε λαμπρῶν·νεύει βίοτος, νεύει δὲ τύχακατὰ πνεῦμ’ ἀνέμων.
τὸ ζῆν ἀφέντες τὸ κατὰ γῆς τιμῶσί σου. κενόν γ’· ὅταν γὰρ ζῇ τις, εὐτυχεῖ χρεών.
ἀγρεύματα
ἀμείβεται
Ἦν Οἰδίπους τὸ πρῶτον εὐδαίμων ἀνήρ
εἶτ’ ἐγένετ’ αὖθις ἀθλιώτατος βροτῶν.
χρυσεόνωτον ἀσπίδα τὰν Καπανέως
νέοι νέοισι συννοσοῦσι τἀφανῆ.
ἤρων· τὸ μαίνεσθαι δ’ ἄρ’ ἦν ἔρως βροτοῖς.
ἀνδρὸς δ’ ὁρῶντος εἰς Κύπριν νεανίουἀφύλακτος ἡ τήρησις, ὡς κἂν φαῦλος ᾖτἄλλ’, εἰς ἔρωτα πᾶς ἀνὴρ σοφώτατος·ἢν δ’ ἂν προσῆται Κύπρις, ἥδιστον λαβεῖν.