Περσεὺς πρὸς Ἄργος ναυστολῶν τὸ Γοργόνοςκάρα κομίζων
ὦ θεοί, τίν’ εἰς γῆν βαρβάρων ἀφίγμεθαταχεῖ πεδίλῳ; διὰ μέσου γὰρ αἰθέροςτέμνων κέλευθον πόδα τίθημ’ ὑπόπτερον.
ἔα, τίν’ ὄχθον τόνδ’ ὁρῶ περίρρυτονἀφρῷ θαλάσσης; παρθένου τ’ εἰκώ τιναἐξ αὐτομόρφων λαίνων τυκισμάτωνσοφῆς ἄγαλμα χειρός. σιγᾷς· σιωπὴ δ’ ἄπορος ἑρμηνεὺς λόγων.
ὦ παρθέν’, οἰκτίρω σε κρεμαμένην ὁρῶν. σὺ δ’ εἶ τίς ὅστις τοὐμὸν ᾤκτιρας πάθος;
ὦ ξένε, κατοίκτιρόν με τὴν παναθλίαν,λῦσόν με δεσμῶν.
ὦ παρθέν’, εἰ σῴσαιμί σ’, εἴσῃ μοι χάριν;
τὰς συμφορὰς γὰρ τῶν κακῶς πεπραγότωνοὐπώποθ’ ὕβρισ’, αὐτὸς ὀρρωδῶν παθεῖν.
μή μοι προτείνων ἐλπίδ’ ἐξάγου δάκρυ.γένοιτό τἄν πόλλ’ ὧν δόκησις οὐκ ἔνι.
ἄγου δέ μ’, ὦ ξεῖν’, εἴτε πρόσπολον θέλειςεἴτ’ ἄλοχον εἴτε δμωίδ’. . . . .
ἀλλ’ ἡδύ τοι σωθέντα μεμνῆσθαι πόνων.
εὔκλειαν ἔλαβον οὐκ ἄνευ πολλῶν πόνων.
ἦ που τὸ μέλλον ἐκφοβεῖ καθ’ ἡμέραν·ὡς τοῦ γε πάσχειν τοὐπιὸν μεῖζον κακόν.
σὺ δ’ ὦ θεῶν τύραννε κἀνθρώπων Ἔρως,ἢ μὴ δίδασκε τὰ καλὰ φαίνεσθαι καλά,ἢ τοῖς ἐρῶσιν εὐτυχῶς συνεκπόνειμοχθοῦσι μόχθους ὧν σὺ δημιουργὸς εἶ.καὶ ταῦτα μὲν δρῶν τίμιος θεοῖς ἔσῃ,μὴ δρῶν δ’ ὑπ’ αὐτοῦ τοῦ διδάσκεσθαι φιλεῖνἀφαιρεθήσῃ χάριτας αἷς τιμῶσί σε. τῶν γὰρ πλούτων ὅδ’ ἄριστοςγενναῖον λέχος εὑρεῖν.
ὅσοι γὰρ εἰς ἔρωτα πίπτουσιν βροτῶν,ἐσθλῶν ὅταν τύχωσι τῶν ἐρωμένων,οὐκ ἔσθ’ ὁποίας λείπεται τόδ’ ἡδονῆς.
αἰαῖ, τί δράσω; πρὸς τίνας στρεφθῶ λόγους;ἀλλ’ οὐκ ἂν ἐνδέξαιτο βάρβαρος φύσις.
ὦ τλῆμον, ὡς σοὶ τὰς τύχας μὲν ἀσθενεῖςἔδωχ’ ὁ δαίμων, μέγα φρονοῦσι δ’ οἱ λόγοι.
ἐγὼ δὲ παῖδας οὐκ ἐῶ νόθους λαβεῖν·τῶν γνησίων γὰρ οὐδὲν ὄντες ἐνδεεῖςνόμῳ νοσοῦσιν· ὅ σε φυλάξασθαι χρεών.
χρυσὸν μάλιστα βούλομαι δόμοις ἔχειν·καὶ δοῦλος ὢν γὰρ τίμιος πλουτῶν ἀνήρ,ἐλεύθερος δὲ χρεῖος ὢν οὐδὲν σθένει.χρυσοῦ νόμιζε σαυτὸν εἵνεκ’ εὐτυχεῖν.