ἔδει γὰρ ἡμᾶς τοῖς θεοῖς θύειν, ὅτανγυναῖκα κατορύττῃ τις, οὐχ ὅταν γαμῇ.
ἡ φύσις ἑκάστῳ τοῦ γένους ἐστὶν πατρίς.
ἀγοραῖος νοῦς
ἡδονὴ πανταχοῦ ἐστι καὶ πάντα δι’ ἡδονῆς γίνεται.
κακᾶν βίων διαγωγήν
ἀλίαστον
ἀλλήλων
ἔρρ’ ἰών
κρυπταί
περιδῦσαι
θεὸν δὲ ποῖον, εἰπέ μοι, νοητέον;τὸν πάνθ’ ὁρῶντα καὐτὸν οὐχ ὁρώμενον.
ποῖος δ’ ἂν οἶκος τεκτόνων πλασθεὶς ὕποδέμας τὸ θεῖον περιβάλοι τοίχων πτυχαῖς;
ὁρᾶθ’ ὅσοι νομίζετ’ οὐκ εἶναι θεόν,δὶς. ἐξαμαρτάνοντες οὐκ εὐγνωμόνως;ἔστιν γὰρ ἔστιν. εἰ δέ τις πράσσει καλῶςκακὸς πεφυκώς, τὸν χρόνον κερδαινέτω·χρόνῳ γὰρ οὗτος ὕστερον δώσει δίκην. Δόμοι μὲν οἵδ’ εὔπυργά τ’ ἐρύματα χθονὸςοὐκ ἐν πολυχρύσοισιν ἤσκηται χλιδαῖς·ἀρχὴν δὲ τῶνδε καὶ θεῶν ἱδρύματαἈκρίσιος εἴληχεν, τύραννος τῆσδε γῆς·Ἕλλησι δ’ Ἄργος ἡ πόλις κικλήσκεται.οὗτος δ’ ἔρωτι παιδὸς ἄρσενος σχεθεὶςΠυθώδ’ ἀφῖκτο, καὶ λέγει Φοίβῳ τάδε·πῶς ἂν γένοιτο σπέρμα παιδὸς ἐν δόμῳ,τίνος θεῶν βροτῶν τε πρευμενοῦς τυχών;κεῖνος δὲ δυσξύμβλητον ἐξήνεγκ’ ὄπα·ἔσται μὲν ἔσται παιδὸς ἄρσενος τόκοςοὐκ ἐξ ἐκείνου· πρῶτα γὰρ θῆλυν σπορὰνφῦσαι δεήσει. κᾆτά πως κείνη ποτὲεὐνὴν κρυφαίαν γνοῦσα καὶ μὴ γνοῦσα δὴὑπόπτερον λέοντα τέξεται πατρί,ὃς τῆσδέ τ’ ἄρξει χἀτέρας πολλῆς χθονός.τοιαῦτ’ ἀκούσας Λοξίου μαντεύματαγάμων ἀπείχεθ’· ὅμως δέ γε τίκτει λαθών,πρὸς τοῦ παρόντος ἱμέρου νικώμενος.Δανάην δέ πως ὠνόμασε τήνδ’, ὁθούνεκα πολὺς παρῆλθεν εἰς γονὴν παίδων χρόνος.ἐν παρθενῶσι δ’ εὐθὺς οἷς ἐδείματοδίδωσιν Ἀργείαισιν ἔμφρουρον κόραις,εἰς ἀνδρὸς ὄψιν εὐλαβούμενος μολεῖν.εἶθ’ ὡς ὁ μακρὸς ηὔξανεν ταύτην χρόνος, καὶ κάλλος εἶχεν ἔξοχον καθ’ Ἑλλάδα,φίλτροις ἀφύκτοις Ζεὺς κατασχεθεὶς πατὴρεὐνῇ συνελθεῖν λάθρᾳ πως ἠβούλετο.σαφῶς δὲ πείθειν οὐκ ἔχων, εἰς μηχανὴντοιάνδ’ ἐχώρησ’, ὡς ἄπυρος χρυσὸς γεγώς,ποθεινὸν εἰδὼς κτῆμα τοῦτο τοῖς βροτοῖς,διὰ στέγους ῥεύσειεν ἐν χερσὶν κόρης.ἢ δ’ ἀγνοοῦσα τὸν κεκρυμμένον δόλονκόλποισι τὸν θεὸν εἰσρέοντ’ ἐδέξατο.χρόνῳ δ’ ἑαυτὴν ὡς κατεῖδ’ ἐγκύμονα,εἰς θαῦμ’ ἐσῄει κἀξεπέπληκτο σφοδρῶς,ὡς εἰς τόδ’ ἦλθε μέμψιν εὐλαβουμένη.φυγῇ δὲ λάθρα τῆσδε γῆς ὁρμωμένηνμαθὼν πατήρ νιν, ἐγκατάκλειστον δόμοιςἔργει χολωθεὶς καὶ σκότῳ κρύψας ἔχει,τἀληθὲς ὄψει προσκοπούμενος μαθεῖν·κἂν ταῦτ’ ἀληθῆ καὶ σαφῶς ἔχοντ’ ἴδῃ,ἔγνωκεν ἄμφω ποντίους ἀφιέναι,τὴν παῖδα καὶ τὸ τεχθέν. ὧν δέ γ’ ἐστάλην,μύθους Δανάῃ τούσδ’ εὐπροσηγόρους ἄγων ἐκ Διός, ἀφίξομαι τάχιστα σημανῶν.ὑπηρέτην γὰρ ὄντα τἀπεσταλμέναπράσσειν προθύμως, ὅστις ἄν γ’ ᾖ νουνεχής. τίς ὁ καινοτρόπος οὗτος μῦθοςκατ’ ἐμὰν ἧκεν ἀκουάν;ἔνθ’ ἀσπερχὲς μενεαίνουσατοῖσδε δώμασι κοιράνου ἀμφίδοξος πελάζω.τίς δεσπότιν ἐμὴν Δανάηνβάξις ἔχει κατὰ πτόλιν;ἣν μήποτ’ ὤφελ’ εἰς ὧτα φέρεινὁ πρῶτος τάδε φράσαι τολμήσας,ὡς ἐγκύμων εἴληπται χρανθεῖσ’ ἄλεκτροςἀνδρός· πατὴρ δέ μιν κλῄσαςἐν παρθενῶσι σφραγῖσι δέμας φυλάσσει.ταῦτ’ ἐτήτυμα μαθεῖν θέλω.ἀλλ’ εἰσορῶ γὰρ τῆσδε κοίρανον χθονὸςἈργείας Ἀκρίσιον πρὸ δόμων στείχοντα.ὀργῇ βαρύς, ὡς δόξαι, κέαρ. σὺ δ’ εἰ κατ’ οἴκους εὐνοῶν ἐτύγχανες,οὐκ ἄν ποτ’ ἦλθες εἰς τόδε θράσους . .