ἀρετὴ μέγιστον τῶν ἐν ἀνθρώποις καλόν.

τὸ μὴ εἰδέναι σε μηδὲν ὧν ἁμαρτάνεις,ἔκκαυμα τόλμης ἱκανόν ἐστι καὶ θράσους.

τὸ δ’ ὠκὺ τοῦτο καὶ τὸ λαιψηρὸν φρενῶνεἰς συμφορὰν καθῆκε πολλὰ δὴ βροτούς.

εὖ γὰρ τόδ’ ἴσθι, κεῖ σ’ ἐλάνθανεν πάρος,τὸ σκαιὸν εἶναι πρῶτ’ ἀμουσίαν ἔχει.

φεῦ φεῦ, τὸ νικᾶν τἄνδιχ’ ὡς καλὸν γέρας,τὰ μὴ δίκαια δ’ ὡς ἀπανταχοῦ κακόν·καὶ γλῶσσα φλαύρα καὶ φθόνος τοῦ μὴ φθονεῖνὅσῳ κάκιον μὴ καλῶς ὠγκωμένοις.

δύστηνος ὅστις τὰ καλὰ καὶ ψευδῆ λέγωνοὐ τοῖσδε χρῆται τοῖς καλοῖς ἀληθέσιν.

πότερα θέλεις σοι μαλθακὰ ψευδῆ λέγωἢ σκλήρ’ ἀληθῆ; φράζε· σὴ γὰρ ἡ κρίσις.

ἀτὰρ σιωπᾶν τά γε δίκαι’ οὐ χρή ποτε.

ὀργαὶ γὰρ ἀνθρώποισι συμφορᾶς ὕποδειναί, πλάνος τε καρδίᾳ προσίσταται.

ὁ θυμὸς ἀλγῶν ἀσφάλειαν οὐκ ἔχει.

ἐὰν ἴδῃς πρὸς ὕψος ἠρμένον τινὰλαμπρῷ τε πλούτῳ καὶ γένει γαυρούμενονὀφρύν τε μείζω τῆς τύχης ἐπηρκότα,τούτου ταχεῖαν νέμεσιν εὐθὺς προσδόκα.

κρινεῖ τίς αὑτὸν πώποτ’ ἀνθρώπων μέγαν,ὃν ἐξαλείφει πρόφασις ἡ τυχοῦσ’ ὅλον;

ἅπαντές ἐσμεν εἰς τὸ νουθετεῖν σοφοί,αὐτοὶ δ’ ἁμαρτάνοντες οὐ γιγνώσκομεν.

οὐδεὶς ἔπαινον ἡδοναῖς ἐκτήσατο.

οὔτ’ ἐκ χερὸς μεθέντα καρτερὸν λίθονῥᾷον κατασχεῖν οὔτ’ ἀπὸ γλώσσης λόγον.

μὴ κάμνε πατρίδα σὴν λαβεῖν πειρώμενος.

πολλοῦ γὰρ χρυσοῦ καὶ πλούτουκρείσσων πάτρα σώφρονι ναίειν.τὸ δὲ σύντροφον ἁδύ τι θνητοῖςἐν βίῳ χωρεῖ.

ἅπας μὲν ἀὴρ αἰετῷ περάσιμος,ἅπασα δὲ χθὼν ἀνδρὶ γενναίῳ πατρίς.

οὐκ ἔστιν οὐδὲν τῶν ἐν ἀνθρώποις ἴσον·χρῆν γὰρ τύχας μὲν τὰς μάτην πλανωμέναςμηδὲν δύνασθαι, τἀμφανῆ δ’ ὑψήλ’ ἄγειν.ὅστις κατ’ ἰσχὺν πρῶτος ὢν ἠτάζετοἢ τόξα πάλλων ἢ μάχῃ δορὸς σθένων,τοῦτον τυραννεῖν τῶν κακιόνων ἐχρῆν.

ἐγὼ γὰρ ὅστις μὴ δίκαιος ὢν ἀνὴρβωμὸν προσίζει, τὸν νόμον χαίρειν ἐῶνπρὸς τὴν δίκην ἄγοιμ’ ἂν οὐ τρέσας θεούς·κακὸν γὰρ ἄνδρα χρὴ κακῶς πάσχειν ἀεί.