ποίαν σε φῶμεν γαῖαν ἐκλελοιπόταπόλει ξενοῦσθαι τῇδε; τίς πάτρας ὅρος;τίς ἔσθ’ ὁ φύσας; τοῦ κεκήρυξαι πατρός;

τί σε μάτηρ ἐν δεκάτᾳ τόκου ὠνόμαζεν;

δειλῶν γυναῖκες δεσποτῶν θρασύστομοι.

πέφυκε γάρ πως παισὶ πολέμιον γυνὴτοῖς πρόσθεν ἡ ζυγεῖσα δευτέρῳ πατρί.

εἰ μὴ καθέξεις γλῶσσαν, ἔσται σοι κακά.

τί γὰρ πατρῴας ἀνδρὶ φίλτερον χθονός;

κρεῖσσον δὲ πλούτου καὶ βαθυσπόρου χθονὸςἀνδρῶν δικαίων κἀγαθῶν ὁμιλίαι.

ἀνδρὸς ὑπ’ ἐσθλοῦ καὶ τυραννεῖσθαι καλόν.

ἦ που κρεῖσσον τῆς εὐγενίαςτὸ καλῶς πράσσειν.

κατθανεῖν δ’ ὀφείλεταικαὶ τῷ κατ’ οἴκους ἐκτὸς ἡμένῳ πόνων.

ἔστι καὶ πταίσαντ’ ἀρετὰνἀποδείξασθαι θανάτῳ.

Πάνακτος

ἀντραῖος

Ἕλλην γάρ, ὡς λέγουσι, γίγνεται Διός,τοῦ δ’ Αἴολος παῖς, Αἰόλου δὲ ΣίσυφοςἈθάμας τε Κρηθεύς θ’ ὅς τ’ ἐπ’ Ἀλφειοῦ ῥοαῖςθεοῦ μανεὶς ἔρριψε Σαλμωνεὺς φλόγα.

ἴδοιμι δ’ αὐτῶν ἔκγον’ ἄρσεν’ ἀρσένων·πρῶτον μὲν εἶδος ἄξιον τυραννίδος·πλείστη γὰρ ἀρετὴ τοῦθ’ ὑπάρχον ἐν βίῳ,τὴν ἀξίωσιν τῶν καλῶν τὸ σῶμ’ ἔχειν.

λαμπροὶ δ’ ἐν αἰχμαῖς Ἄρεος ἔν τε συλλόγοις,μή μοι τὰ κομψὰ ποικίλοι γενοίατο,ἀλλ’ ὧν πόλει δεῖ μεγάλα βουλεύοντες εὖ.

ἆρ’ ἔτυμον φάτιν ἔγνων,Αἴολε, σ’ εὐνάζειν τέκνα φίλτατα;

δοξάσαι ἔστι, κόραι· τὸ δ’ ἐτήτυμον οὐκ ἔχω εἰπεῖν.

τί δ’ αἰσχρὸν ἢν μὴ τοῖσι χρωμένοις δοκῇ;

μὴ πλοῦτον εἴπῃς· οὐχὶ θαυμάζω θεόν,ὃν χὡ κάκιστος ῥᾳδίως ἐκτήσατο.