καί μοι δοκοῦσιν οὐ μενεῖν ἐς αὔριον,ἀλλʼ ἐκκέαντες πύρσʼ ἐπʼ εὐσέλμων νεῶνφυγῇ πρὸς οἴκους τῆσδʼ ἀφορμήσειν χθονός.Αἰνείαςσὺ δʼ ὡς τί δράσων πρὸς τάδʼ ὁπλίζῃ χέρας;Ἕκτωρφεύγοντας αὐτοὺς κἀπιθρῴσκοντας νεῶνλόγχῃ καθέξω κἀπικείσομαι βαρύς·αἰσχρὸν γὰρ ἡμῖν, καὶ πρὸς αἰσχύνῃ κακόν,θεοῦ διδόντος πολεμίους ἄνευ μάχηςφεύγειν ἐᾶσαι πολλὰ δράσαντας κακά.Αἰνείαςεἴθʼ ἦσθʼ ἀνὴρ εὔβουλος ὡς δρᾶσαι χερί.ἀλλʼ οὐ γὰρ αὑτὸς πάντʼ ἐπίστασθαι βροτῶνπέφυκεν· ἄλλῳ δʼ ἄλλο πρόσκειται γέρας,σὲ μὲν μάχεσθαι, τοὺς δὲ βουλεύειν καλῶς·ὅστις πυρὸς λαμπτῆρας ἐξήρθης κλύωνφλέγειν Ἀχαιούς, καὶ στρατὸν μέλλεις ἄγειντάφρους ὑπερβὰς νυκτὸς ἐν καταστάσει.καίτοι περάσας κοῖλον αὐλώνων βάθος,εἰ μὴ κυρήσεις πολεμίους ἀπὸ χθονὸςφεύγοντας, ἀλλὰ σὸν βλέποντας ἐς δόρυ,νικώμενος μὲν οὔτι μὴ μόλῃς πάλιν·